Tags: echt-gebeurd

Kent ge dat?

En dat ge dan opeens denkt van mil­jaar­de ik moet de flik­ken bel­len?

Harry

En dat heeft zo’n schoon Colruyt-kassajufferke voor mij uit­ge­vo­geld.

Japanners zijn stom

Ter­wijl een zes­tal fiet­sers de rava­ge met een boog­je pas­seer­den, zat er voor de man niets anders op dan zijn fiets aan de kant te zet­ten, en zijn geha­ven­de inko­pen bij elkaar te schra­pen.

Gat

U mag gerust weten dat het gat in mijn broek eer­gis­te­ren een kont ten­toon­stel­de die leek te sup­por­te­ren voor één of ande­re zuid-amerikaanse voet­bal­ploeg.

Mijn naam is haas

De lin­ker­griet giet haar Kriek Lin­de­mans over haar ran­ke ron­din­gen en vraagt of ik geen dorst heb. Ik pro­beer mezelf wijs te maken dat ik van­daag al genoeg gedron­ken heb, maar helaas.

Snoepje

Mijn lief stel­de Axel gerust dat het een een­vou­di­ge pijn­stil­ler betrof en dat hij zich geen zor­gen hoef­de te maken, maar ach­ter­af maak­ten we de beden­king dat het natuur­lijk veel leu­ker ware geweest om dit soort debie­le lomp­heid te bestraf­fen met inge­wik­kel­de veeartsen-jargon of slecht gemix­te XTC.

Twee Twixen voor een pint

Hij heeft dan zijn var­ken hele­maal gewas­sen en opge­blon­ken, en heeft er in de Fnac een Phi­lips breedbeeld-plasma-lcd-toestand-dinges mee gekocht.

U wordt gefilmd

Ris­jaar begint ech­ter als een gek het kom­me­tje mos­terd leeg te lik­ken, en zijn blik ver­an­dert van dui­vels naar ik doe van­daag mijn plech­ti­ge com­mu­nie. Ngu­bo is zwijg­zaam en mop­pert. Hij heeft dui­de­lijk geen vrien­den in het Leu­ven­se politie-korps.

Webloggen stinkt (001)

Gis­te­ren is het appar­te­ment boven het mij­ne in vlam­men opge­gaan. De bewo­ners (een neo-boeddhistische com­mu­ne met vijf leden) hiel­den een bar­be­cue op hun dak­ter­ras, maar ver­ga­ten na afloop het vuur te doven.

Alleen

Het is zo ont­zet­tend warm dat er stoom van mijn wan­gen opstijgt tel­kens ik een traan pleng…

Benenwerk

Zelfs al had je een in motor­olie gedrenk­te zon­ne­bril op en een bivak­muts tot onder je oksels, dan nog zou het staats­ge­vaar­lij­ke roze je als een sneeuw­bal met doel­zoek­kop getrof­fen heb­ben.

Plens

Dus ik dacht: ik stap vrien­de­lijk de straat op, dan kan zij lek­ker in de zon blij­ven staan.

Hoe ik aan mijn einde kwam…

Zon­der ver­pin­ken draai­den zes à zeven van de klei­ne pas­sa­giers zich naar ach­ter, onder­wijl elk een uzi van­on­der hun bank­je graai­end…