Tags: koffie

Belachelijk

Het is kwart na zeven in de och­tend. Ik zet de motor aan en rijd een meter of vier voor­uit. Ik zet de motor weer uit en wacht. In de berm zie ik strui­ken met bloe­me­kes. Ik knijp mijn ogen tot splee­tjes om de blad­ran­den scher­per te zien. Is het een een­stij­li­ge of twee­stij­li­ge mei­doorn? Ik stap uit en pluk een blad van de struik. De chauf­feur van een glim­men­de cabri­o­let met aan­hang­wa­gen kijkt me aan als­of ik snot aan mijn neus heb. Ik negeer hem zoals ik door­gaans alle chauf­feurs van glim­men­de cabri­o­lets negeer.

Nina Simone | Sinnerman

Sinnerman

Ik ver­hoog het gor­dijn met was­knij­pers, zodat de zon de kamer bin­nen­glijdt zon­der mijn blik­veld te ver­bran­den. Ik maak kof­fie in een heel klein tas­ke en ik zeg buon­gior­no tegen mezelf en ik waan me heel even op het Ita­li­aan­se…

13 jaar Sprekende Ezels, Arenberg (Foto © Serge Meeter)

Kutzeugma

Als lief­de een zeug­ma is Dan zijt gij de aller­lief­ste maar ook niet van gis­te­ren omdat ge mij hebt weten te vin­den En ge zegt zot tegen mij Nie­mand weet wat een zeug­ma is Nie­mand kent dat woord Ieder­een gaat…

Mei 2012 (4)

Uiteindelijk goeiemorgen

Ik ben nog niet goed wak­ker. Toch ga ik schrij­ven. Omdat mijn vin­gers jeu­ken en omdat ik u graag zie. Als ik u graag zie (en dat doe ik door­gaans tame­lijk onon­der­bro­ken), gaan mijn vin­gers wel vaker jeu­ken. Wat dat voor con­se­quen­ties…

Hier zijn we dan. Debuutroman van Maartje Luif.

Kijken naar schrijven is het mooiste wat er is

Ik: Lief­je, nog kof­fie? Zij: (rik­ke­tik­ke­tik) Ik: Scheet? Zij: (rik­ke­tik­ke­tik) Ik: Hier lief. Kof­fie. Zij: (rik­ke­tik­ke­tik) Ik: En een brood­je! Zij: (rik­ke­tik­ke­tik) Niks is zo beto­ve­rend als iemand die – gedre­ven door onzicht­ba­re pas­sie – vol­le­dig onder­ge­dom­peld wordt in zin­nen,…

Gezapigheid

Gezapigheid

Ik ver­gat heel even hoe hard ik nog moet wer­ken, ik ver­gat mijn mail­box, ik ver­gat mijn onrust en mijn ang­sten. Ik ver­gat alles wat ik niet mag ver­ge­ten en ver­ving het door gul­zi­ge geza­pig­heid.

Koffie

En ge wordt wakker

En ge zoekt u ne stiel
En ge zoekt nog ne stiel
Ge zoekt u in totaal twaalf stie­len
En ge leest ergens een spreek­woord over twaalf stie­len en der­tien onge­luk­ken
En ge denkt wat een flau­we zever
Ik heb zeker al hon­derd­der­tien onge­luk­ken gehad
En ge krijgt nog een onge­luk

Geeuw

1000 Reactions can’t be wrong

Het expe­ri­ment, zij het dubi­eus van inslag en behept met een twij­fel­ach­ti­ge maat­schap­pe­lij­ke rele­van­tie, was geslaagd. Ik beloof­de u een ver­slag.

Gedicht voor Peter R. de Vries

Onsa­men­han­gen­de essays schrij­ven over Peter Rolexkid de Vries is een stie­ke­me hob­by van onder­ge­te­ken­de.

Wat ik over hem kan vertellen

Hij kent altijd een kor­te­re weg om ergens te gera­ken
Hij delft in het ver­le­den bij gebrek aan inspi­ra­tie
Al zijn pogin­gen om bui­ten­land­se accen­ten te imi­te­ren klin­ken het­zelf­de

The quest for The White Lodge (1)

Hier in Seatt­le ga ik met aan zeker­heid gren­zen­de waar­schijn­lijk­heid The Whi­te Lod­ge niet vin­den. Mooi is het hier zeker, maar een beet­je intel­li­gen­te Whi­te Lod­ge trekt zich niet terug in een urba­ne plek als deze.

This must be where pies go when they die

Nog drie keer sla­pen en ik ver­trek op de vleu­gels van Del­ta Air­li­nes rich­ting Seatt­le (de voor­be­rei­din­gen voor deze trip zijn de oor­zaak van de gebrek­ki­ge posts de laat­ste dagen).

Alleen

Het is zo ont­zet­tend warm dat er stoom van mijn wan­gen opstijgt tel­kens ik een traan pleng…

Lekker

Maar wat natuur­lijk nog veel lek­ker­der is…