Wannes Daemen • Grafisch Designer • Schrijver

Vlieland

Een Vla­ming op Vlie­land

Er wer­den gedich­ten in het zand gere­den en dat had iets te maken met J. Slau­er­hoff, die omwil­le van zijn ast­ma elk jaar een tijd op Vlie­land door­bracht. Ik las op Vlie­land de Wikipedia-pagina van J. Slau­er­hoff, en dat moet ge ook een keer doen als ge denkt dat uw leven kut is en dat ge altijd ziek zijt.

Xenomorph XX121. Begint het al te kriebelen?

Rück­sichts­los

En wat gebeurt er met mij als ik klus­jes moet doen die ik stom vind? Ga ik dan moei­lijk doen? Ga ik zeu­ren? Ga ik dan jam­me­rend ach­ter een struik op mijn pruil­lip zit­ten kau­wen? Nee hoor, niets van dat alles. Als ik klus­jes moet doen die ik niet fijn vind, dan wordt de rück­sichts­lo­se hout­hak­ker in mij wak­ker.

Uche uche

Ik tel­de auto’s en nu heb ik een plan

Het tel­len was soms zenuw­slo­pend. Mijn erva­ring met com­pu­ter­spel­le­tjes kwam goed van pas, want er waren veel momen­ten dat er meer­de­re voer­tuig­ca­te­go­rie­ën tege­lij­ker­tijd pas­seer­den, en mijn duim moest behoor­lijk mul­ti­tas­ken op mijn tele­foon. Enke­le voet­gan­gers moesten over voor­bij­rol­len­de olie­va­ten sprin­gen. Even meen­de ik in de ver­te Don­key Kong te ont­wa­ren. ”Ik reken wel op een high­sco­re,” merk­te de huis­mu­ze op nadat ze mij een half uur lang had zien klik­ken en kreu­nen.

Tien vuistregels voor een rechtvaardig onkruidbeleid

Heer­moes is de bes­te

Hij had gezien hoe ik twee van zijn broers en een stuk of vijf neven en nich­ten met wor­tel­stok en al uit de bodem had gesleurd en ze ach­ter in de tuin bij een berg afval had gesme­ten. Zoiets maakt natuur­lijk indruk, hoe zoudt ge zelf zijn niet­waar.

Plui­ze­kop

Mijn tuin lijkt in de len­te soms op een tuin met echt bela­che­lijk veel paar­den­bloe­men, en dat kan klop­pen want ik heb echt bela­che­lijk veel paar­den­bloe­men.

Hoi reiger, wilt gij een vriendschapsverzoek?

Oh rei­ger, gij zijt zo schoon.

In Amster­dam wonen rei­gers.
Veel rei­gers.
In Amster­dam schij­ten de rei­gers op bal­kons, uw hoofd en de stoep.
In mijn vlaam­se jeugd en in mijn leven wonen wei­nig rei­gers.

Deze week in mijn oor (2)

Deze week in mijn oor (2)

Lap. Afle­ve­ring twee van mijn nieu­we rubriek en de titel klopt al niet meer. Dat zit zo. Vroe­ger had je ket­ting­brie­ven, tegen­woor­dig is er Facebook. Ik kreeg van één van mijn vrien­den zo’n ket­ting­brief toe­ge­stuurd en als ik daar niet bin­nen de 6 uur op ant­woord, dan krijg ik over 66 uur 666 mail­tjes van Anne­lien Coo­r­evits of ik vol­gend jaar aan Tempta­ti­on Island wil mee­doen. Ik zal me dus maar haas­ten pot­dek­ke.

De ket­ting­brief luidt als volgt: I’ve been nomi­na­ted to do this by [nog iemand anders]. Day 1 of 10 days. 10 all time favou­ri­te albums. What real­ly made an impact and is still on your rota­ti­on list, even if only now and then. Post the cover, no need to explain, and nomi­na­te a per­son each day to do the same. I nomi­na­te Wan­nes Dae­men.

Bela­che­lijk

Het is kwart na zeven in de och­tend. Ik zet de motor aan en rijd een meter of vier voor­uit. Ik zet de motor weer uit en wacht. In de berm zie ik strui­ken met bloe­me­kes. Ik knijp mijn ogen tot splee­tjes om de blad­ran­den scher­per te zien. Is het een een­stij­li­ge of twee­stij­li­ge mei­doorn? Ik stap uit en pluk een blad van de struik. De chauf­feur van een glim­men­de cabri­o­let met aan­hang­wa­gen kijkt me aan als­of ik snot aan mijn neus heb. Ik negeer hem zoals ik door­gaans alle chauf­feurs van glim­men­de cabri­o­lets negeer.

Plaat van de week

Deze week in mijn oor (1)

Ik sliep slecht van­nacht. Ik had gis­te­ren zo’n half­bak­ken werk­dag waar­van nadien enkel teleur­stel­ling blijft han­gen. Tus­sen­door deed ik wat aan guer­ril­la­t­ui­nie­ren, daar­na fiets­te ik door de war­me avond­lucht. Na de maal­tijd dronk ik kof­fie, na de afwas een glas wijn. Daar­na keken we pulp op tv, en toen dacht ik dat ik moe genoeg was om de nacht in te gaan. Mijn lijf vond van niet. Om half drie lag ik nog steeds wak­ker en bedacht ik deze nieu­we rubriek. Start.

Averbode in de spiegel.

Deze week in mijn natuur (2)

Lief dag­boek. Ik heb hele­maal geen dag­boek. Ook deze week scheen de zon. De zon is echt goed bezig de laat­ste tijd. Mede daar­om was ik veel in de natuur. In de natuur is zoveel te zien, daar val ik soms van ach­ter­over. Als je in de natuur ach­ter­over valt, doe het dan bij voor­keur in het gras, tus­sen de bloe­me­kes. Aaah, de bloe­me­kes.

Apocalyps

Die nacht dat de wereld onge­veer ver­ging

Het eni­ge wat ik heb ont­hou­den van de serie Lost is die rare zwar­te rook. Mys­te­ri­eu­ze krin­ke­len­de win­ke­len­de zwar­te rook die door het bos glijdt en een eigen leven lijkt te lei­den. Die rook dames en heren die rook ge gaat het niet gelo­ven maar toch is het waar en maak u geen zor­gen aan het eind ver­tel ik gewoon hoe het zit maar die rook dus die mys­te­ri­eu­ze zwar­te krin­gel­rook die rook die was in ons huis.

Dag verdwaalde eend.

Deze week in mijn natuur (1)

Deze week scheen de zon. Deze week bracht ver­ha­len over eksters, slak­ken, mezen­jon­kies, pot­grond en vogel­kers. En ik leer­de enke­le belang­rij­ke les­sen. Een­den kun­nen niet pra­ten en Simon_tuinvriend_68 heeft altijd gelijk.

Groente-, fruit- en tuin­ban­diet

Hier bij ons in de buurt gaat het als volgt. Als ge nog een oude bana­ne­schil hebt lig­gen, of er staat iets in de koel­kast dat niet meer goed is, of ge wilt van de over­schot van uwe knol­sel­der af, dan flik­kert ge dat in de GFT-container. Die con­tai­ner wordt dan om de veer­tien dagen door de stads­dien­sten geleegd. Ge kent dat sys­teem, dat gaat bij u in de buurt mis­schien wel exact het­zelf­de.

Elvis Presley Questionnaire

Nu is Elvis dus kwaad op mij

Zijn er copyright-kenners in de zaal? Hier is een inte­res­san­te kwes­tie. Het gaat over Elvis Pres­ley, over de lief­de, en ver­moe­de­lijk over song­tek­sten. Ik zal het efkes uit­leg­gen. n 2014 maak­te ik – puur voor de lol – deze Elvis…

Dit is het Silsombos.

Het Silsom­bos god­ver­dom­me

Afge­lo­pen week­end maak­te ik nieu­we vrien­den. Dat deed ik samen met mijn lief in het Silsom­bos bij Erps-Kwerps en Nede­rok­ker­zeel. Onze nieu­we vrien­den heten bos­ane­moon en slan­ke sleu­tel­bloem. Het zijn enigs­zins rare vrien­den want ze zeg­gen nooit goei­e­dag, maar mijn…

Stek­ker

Ik bel­de met de web­host. Dat ging onge­veer zo met extreem veel nadruk op onge­veer. – Hoi, onze web­si­tes zijn offli­ne, en mijn con­tro­le­pa­neel is onbe­reik­baar. Kun­nen jul­lie daar asap­per­de­pap wat aan doen? Voor jon­ge onder­ne­mers als wij is het…

A cunning plan

Een mees in mijn kruin

Van­daag schonk ik mijn lichaam aan de weten­schap. Dat wil zeg­gen: een klein deel van mijn lichaam. En met weten­schap bedoel ik het loka­le veld­on­der­zoek dat de huis­mu­ze en ikzel­ve in het voor­jaar uit­voe­ren in eigen tuin. Ofte­wel: wij sta­ren…

Elegie voor een sigaret

Ele­gie voor een siga­ret

Een dik­ke week gele­den heb ik een kou­de kal­koen de nek omge­wron­gen en ben ik gestopt met roken. Omdat mijn weer­zin voor de afhan­ke­lijk­heid steeds gro­ter werd, ruil­de ik een pak­je per dag in voor wat me in eer­ste instan­tie…

Bliep­kes voor een zwoe­le zomer­avond

Als de zon laag aan de hemel hangt, en de bla­de­ren dei­nen mee op de soft-erotische gol­ven van de avond­wind, dan kunt ge – als ge heel goed luis­tert – het zacht knet­te­ren van de zomer horen. Weet dan, dat dat geknet­ter voort­komt uit jaloe­zie. Want heel stie­kem wil de zomer ook een win­ters haard­vuur­tje.

Kluns

Ik word altijd zenuw­ach­tig aan de kas­sa van de super­markt. De lopen­de band gaat te snel, en ik heb het gevoel dat ieder­een staat mee te glu­ren. Niet dat ik wil ver­ber­gen wat ik in de kar heb lig­gen, dat…

De klinkmees

De klink­mees

Ik wist dat hij er zou komen zit­ten. Hij was er al eer­der geweest, en hij had tel­kens al flui­tend zijn aan­we­zig­heid ken­baar gemaakt. Vol­gens de huis­mu­ze – want die weet er wat van – was het schel­den wat hij…

Antonio toch.

Het sei­zoen van het dam­pen­de muur­ke

In de herfst regent het en waai­en de pan­nen van het dak. Of als het niet zo hard waait, de bla­de­ren van de bomen. Daar­na, in de win­ter, ver­an­dert de regen in sneeuw en het water in ijs. In het…

Elk jaar gaat voor­bij haha­ha

- Wan­nes, doet gij ook jaar­ver­sla­gen? – Ja, hoor. Alhoe­wel, ’t Is te zeg­gen. Ik schrijf ze niet. Daar­voor snap ik zo’n jaar nooit goed genoeg. Zo’n jaar is altijd raar. Zeker als het voor­bij is haha­ha. – Ah. Okee.…