Wannes Daemen • Grafisch Designer • Schrijver

Een raar ding in het bos. En nul mensen. Heerlijk.

Rare bees­ten

Elk jaar weten ze lang op voor­hand dat het god­ge­klaagd zal zijn, om uit­ein­de­lijk zwe­tend en ver­ont­waar­digd te brul­len dat het god­ge­klaagd is. Als steen­ezels nege­ren ze hun voor­ken­nis, sto­ten ze zich een zoveel­ste keer aan dezelf­de steen.

Lunch­break 5: Ban­ge man­nen

De wereld ver­an­dert. Men­sen wor­den bang. Vaak zijn dat man­nen. Zij zijn zie­lig. Ze roe­pen en tie­ren en ver­ge­ten te zeg­gen dat ze bang zijn. Geluk­kig weten wij beter. Roep maar, man­ne­ke. Tier maar, knul. Arme man. Arme ban­ge man.…

Doe niet zo onnozel, zegt de poes.

Kleef­kruid

Niet dat ik ooit gedacht heb dat Bil­ly Ocean ons über­haupt zou kun­nen red­den, ook al heeft hij een wereld­hit gehad waar­van de titel een zui­ve­re anti­me­ta­bool is.

Lunch­break 4: Geen kas­sat­jok

Okee, okee, het is schoon weer. Ge wilt dan­sen. Maar de kas­sat­jok zal niet luk­ken. Eer­der een lang­zaam paal­dans­ke tegen de para­sol. Pas op dat ge niet strui­kelt. En drink die moji­to op, want alles ver­dampt. Ook uw gezond ver­stand.…

Lunch­break 3: Hete schup

Het is warm genoeg om eikes te bak­ken op de Diest­se­steen­weg. Ge loopt in Diest rond, of ergens anders, en ge vraagt u af in hoe­ver­re dan­sen een fysie­ke inspan­ning is. Uit een raam dwar­relt muziek. Zweet kie­telt uw sla­pen. Ge…

Lunch­break 2: Buen­as tar­des

Het is nog steeds bloed­heet. Uw kin hangt op uw borst en uw paard sjokt ver­moeid door de prai­rie. Het zadel schuurt aan uw kont en ge hebt dorst. In de ver­te gloort het sil­hou­et van een saloon. Of een…

Lunch­break 1: This n’ that

Het is warm. De beats zijn zwoel maar sim­pel. Ge hangt als een schil­de­rij van Dali over uw ter­ras gedra­peerd. De tem­pe­ra­tuur dwingt u tot kei­hard niks­doen. Het eni­ge wat nog net lukt, is uw ver­stand op nul zet­ten met deze…

De pont van Amsterdam

Pont

Toen ik de pont nam in Amster­dam rea­li­seer­de ik me voor het eerst iets dat voor veel men­sen een evi­den­tie is.

Reiger

Het water is koud

In de krant staat dat er een pro­gram­ma­fout in mijn empa­ti­sche brein zit.

Heks

Heks

Heeft er iemand het adres van Jan Jam­bon?

Koninginnenpage

Konin­gin

Van­daag mocht er een vin­kje bij een bij­zon­der exem­plaar. De flad­de­ren­de Fabi­o­la, de Maxi­ma van de vlin­der­tuin.

De poes

Alles is gra­tis

Ik vraag aan de boom aan de over­kant of ik kor­ting krijg op het inter­ne­tabon­ne­ment als ik aan Tele­net zou mel­den dat ik mijn fac­tu­ren lie­ver digi­taal ont­vang dan op papier.

Ballon

Voor­spel­ling

In een ande­re wereld was ik mis­schien een hele gro­te voet­bal­ler gewor­den, maar die ande­re wereld heeft me altijd aan de reet kun­nen roes­ten.

Bloemekes

Vroeg­te

Op zon­dag­och­tend gin­gen we in alle vroeg­te naar het veld om groen­ten en bloe­me­kes te pluk­ken. Wat zon­dag­och­ten­den betreft, ben ik niet zo van de vroeg­te. Maar het dreig­de weder­om hon­derd gra­den te wor­den, dus dan kun je maar beter…

Summer's here

Deze week in mijn week

Ooit kre­gen we drie poe­zen. Mijn zus­sen en ik moch­ten er elk een­tje kie­zen. Die van mij bleek een hekel te heb­ben aan opge­tild wor­den. Ik noem­de haar Tri­net en vond haar tot ze dood ging rede­lijk stom. Voor een…

Wild­plas­sen

Ik wacht­te voor het stop­licht. Aan de over­kant van het kruis­punt stond een bloem­bak. Ik moest den­ken aan een kran­ten­kop die ik las in de och­tend. Amster­dam vindt groe­ne oplos­sing tegen wild­plas­sers. Dat is een onvol­le­di­ge kop, dacht ik. Daar…

Vlieland

Een Vla­ming op Vlie­land

Er wer­den gedich­ten in het zand gere­den en dat had iets te maken met J. Slau­er­hoff, die omwil­le van zijn ast­ma elk jaar een tijd op Vlie­land door­bracht. Ik las op Vlie­land de Wikipedia-pagina van J. Slau­er­hoff, en dat moet ge ook een keer doen als ge denkt dat uw leven kut is en dat ge altijd ziek zijt.

Xenomorph XX121. Begint het al te kriebelen?

Rück­sichts­los

En wat gebeurt er met mij als ik klus­jes moet doen die ik stom vind? Ga ik dan moei­lijk doen? Ga ik zeu­ren? Ga ik dan jam­me­rend ach­ter een struik op mijn pruil­lip zit­ten kau­wen? Nee hoor, niets van dat alles. Als ik klus­jes moet doen die ik niet fijn vind, dan wordt de rück­sichts­lo­se hout­hak­ker in mij wak­ker.

Uche uche

Ik tel­de auto’s en nu heb ik een plan

Het tel­len was soms zenuw­slo­pend. Mijn erva­ring met com­pu­ter­spel­le­tjes kwam goed van pas, want er waren veel momen­ten dat er meer­de­re voer­tuig­ca­te­go­rie­ën tege­lij­ker­tijd pas­seer­den, en mijn duim moest behoor­lijk mul­ti­tas­ken op mijn tele­foon. Enke­le voet­gan­gers moesten over voor­bij­rol­len­de olie­va­ten sprin­gen. Even meen­de ik in de ver­te Don­key Kong te ont­wa­ren. ”Ik reken wel op een high­sco­re,” merk­te de huis­mu­ze op nadat ze mij een half uur lang had zien klik­ken en kreu­nen.

Tien vuistregels voor een rechtvaardig onkruidbeleid

Heer­moes is de bes­te

Hij had gezien hoe ik twee van zijn broers en een stuk of vijf neven en nich­ten met wor­tel­stok en al uit de bodem had gesleurd en ze ach­ter in de tuin bij een berg afval had gesme­ten. Zoiets maakt natuur­lijk indruk, hoe zoudt ge zelf zijn niet­waar.

Plui­ze­kop

Mijn tuin lijkt in de len­te soms op een tuin met echt bela­che­lijk veel paar­den­bloe­men, en dat kan klop­pen want ik heb echt bela­che­lijk veel paar­den­bloe­men.

Hoi reiger, wilt gij een vriendschapsverzoek?

Oh rei­ger, gij zijt zo schoon.

In Amster­dam wonen rei­gers.
Veel rei­gers.
In Amster­dam schij­ten de rei­gers op bal­kons, uw hoofd en de stoep.
In mijn vlaam­se jeugd en in mijn leven wonen wei­nig rei­gers.

Deze week in mijn oor (2)

Deze week in mijn oor (2)

Lap. Afle­ve­ring twee van mijn nieu­we rubriek en de titel klopt al niet meer. Dat zit zo. Vroe­ger had je ket­ting­brie­ven, tegen­woor­dig is er Facebook. Ik kreeg van één van mijn vrien­den zo’n ket­ting­brief toe­ge­stuurd en als ik daar niet bin­nen de 6 uur op ant­woord, dan krijg ik over 66 uur 666 mail­tjes van Anne­lien Coo­r­evits of ik vol­gend jaar aan Tempta­ti­on Island wil mee­doen. Ik zal me dus maar haas­ten pot­dek­ke.

De ket­ting­brief luidt als volgt: I’ve been nomi­na­ted to do this by [nog iemand anders]. Day 1 of 10 days. 10 all time favou­ri­te albums. What real­ly made an impact and is still on your rota­ti­on list, even if only now and then. Post the cover, no need to explain, and nomi­na­te a per­son each day to do the same. I nomi­na­te Wan­nes Dae­men.

Bela­che­lijk

Het is kwart na zeven in de och­tend. Ik zet de motor aan en rijd een meter of vier voor­uit. Ik zet de motor weer uit en wacht. In de berm zie ik strui­ken met bloe­me­kes. Ik knijp mijn ogen tot splee­tjes om de blad­ran­den scher­per te zien. Is het een een­stij­li­ge of twee­stij­li­ge mei­doorn? Ik stap uit en pluk een blad van de struik. De chauf­feur van een glim­men­de cabri­o­let met aan­hang­wa­gen kijkt me aan als­of ik snot aan mijn neus heb. Ik negeer hem zoals ik door­gaans alle chauf­feurs van glim­men­de cabri­o­lets negeer.

Plaat van de week

Deze week in mijn oor (1)

Ik sliep slecht van­nacht. Ik had gis­te­ren zo’n half­bak­ken werk­dag waar­van nadien enkel teleur­stel­ling blijft han­gen. Tus­sen­door deed ik wat aan guer­ril­la­t­ui­nie­ren, daar­na fiets­te ik door de war­me avond­lucht. Na de maal­tijd dronk ik kof­fie, na de afwas een glas wijn. Daar­na keken we pulp op tv, en toen dacht ik dat ik moe genoeg was om de nacht in te gaan. Mijn lijf vond van niet. Om half drie lag ik nog steeds wak­ker en bedacht ik deze nieu­we rubriek. Start.