Symfonie voor Miranda

Miran­da stond aan het for­nuis en roer­de in de soep. Dik­ke smeu­ï­ge groen­te­soep met alleen maar ver­se din­gen erin. Miran­da beeld­de zich in dat het regen­woud vast ook heel smeu­ïg was, met alleen maar ver­se din­gen erin. Ze liet de soep wat prut­te­len en ging aan tafel zit­ten met een tas kof­fie en een stuk krant. Het was zater­dag­mid­dag en alles was rus­tig. Enkel het prut­te­len van soep, het bla­de­ren van krant en het spo­ra­disch slur­pen van kof­fie.

Het geheel klonk als Brahms op een zater­dag­mid­dag. In de krant stond iets over een pia­no­re­ci­tal in een schouw­burg door een min­der­ja­rig muzi­kaal won­der­kind dat de har­ten van vele men­sen beroer­de. Het roe­ren in soe­pen staat ver van het beroe­ren van har­ten van vele men­sen, dacht Miran­da. Los van het roe­ren in soe­pen, wil ik ook graag har­ten van vele men­sen beroe­ren. Ik zal het ene nooit voor het ande­re ver­rui­len, en waar moge­lijk, zal ik bei­de com­bi­ne­ren. Miran­da dacht luid­op en glim­lach­te. Ze liet het slur­pen van kof­fie het prut­te­len van soep over­stem­men. Brahms liet zijn pia­no flir­ten met een viool. Het beroer­de haar.

In een ande­re wereld – een wereld waar wor­te­len muziek­in­stru­men­ten zijn en cello’s fiets­pa­den – zou Miran­da een sym­fo­nie schrij­ven voor soep, kof­fie en krant. Ze zou hem in haar een­tje uit­voe­ren in schouw­bur­gen en zo de har­ten van vele men­sen beroe­ren. Haar hart had het al begre­pen. Nu nog dat van vele men­sen. En de schouw­bur­gen. En ach­ter­af samen kof­fie drin­ken. Vele tas­sen samen slur­pen. Waar het prut­te­len van soep het roe­ren over­stemt, daar is het slur­pen sym­fo­nisch.

Luis­ter maar.

2 reacties

  1. Nele schreef:

    Heel mooi. Heer­lij­ke mada­me ook, die Miran­da.
    Ik word er zowaar geluk­kig van ;-)

  2. Tiele schreef:

    Hele­maal mee eens

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *