Stenen (1)

Toen ik zater­dag­nacht wil­de gaan sla­pen na enke­le uren avond­lijk ver­tier in het bij­zijn van goe­de vrien­den, gebeur­de er iets dat me erg deed schrik­ken. Ieder­een heeft wel eens van die momen­ten die je de daver op het lijf jagen als nooit tevo­ren. En dan heb ik het niet over de slaap niet kun­nen vat­ten nadat je in je een­tje The Blair Witch Pro­ject hebt zit­ten kij­ken, of de hart­klop­pin­gen die nog uren blij­ven natril­len wan­neer de blik­sem ergens inslaat. Dat soort ang­sten is voor mie­tjes. Ik heb het over het soort angst dat je over­valt als je plot­se­ling een knob­bel­tje voelt op een plek waar er door­gaans geen knob­bel­tjes zit­ten, of wan­neer je plot­se­ling out of the blue bloed gaat pis­sen.

Toen ik die nacht thuis kwam en met mijn enigs­zins zat­te klo­ten de plee een laat­ste bezoek bracht, bleek ik out of the blue bloed te pis­sen. Rode wijn in de clo­set­pot. Ik weet zeker dat mijn hart min­stens zes en een hal­ve secon­de niet geklopt heeft. Toen ik dacht dat het een dron­ken zins­be­goo­che­ling was, over­viel me plots de nuch­ter­heid die je alleen over­valt wan­neer je plots out of the blue bloed blijkt te pis­sen. Door die nuch­ter­heid wist ik ech­ter zeker dat ik niet hal­lu­ci­neer­de, en zag die rode wijn in de pot er plot­se­ling fok­king angst­wek­kend echt uit.

Aan alle smart-asses onder u: ik had géén rode bie­ten gege­ten.

Twee dagen en een dok­ters­be­zoek later, komt een pijn­lij­ke moge­lijk­heid in de buurt van haar ont­plooi­ing. Nooit eer­der nam ik de woor­den ik en nier­ste­nen in dezelf­de fra­se in de mond, maar de har­de wer­ke­lijk­heid laat me wei­nig keu­ze. Een echo­gra­fie in een of ander gespe­ci­a­li­seerd insti­tuut zal mor­gen uit­sluit­sel bren­gen. Het idee alleen al dat ik als man een echo­gra­fie zal onder­gaan, maakt me over­stuur. Als­of ik mor­gen in mijn een­tje het hele gender-evenwicht even op de hel­ling ga zet­ten. «Ik kan u gerust­stel­len, meneer Maan­zand, u hebt geen nier­ste­nen. Maar bin­nen zeven maan­den zult u wel een drie­ling ter wereld bren­gen.» U begrijpt dat een deugd­doen­de nacht­rust mij straks slechts met veel moei­te zal over­ko­men.

Maar het vreemd­ste van alles is dit: het went niet.
Na zes­en­t­wont­jusp wc-bezoeken met rode wijn of rosé als resul­taat, zou je den­ken dat je toch enigs­zins voor­be­reid bent op wat je tel­kens weer te wach­ten staat. Dat de hui­ve­ring wegebt. Maar zo werkt dat niet. Ik schrik me wer­ke­lijk elke keer een her­nia als ik mijn blaas laat leeg­vloei­en.

Ik schrik me al twee dagen om de haver­klap rot.

Benieuwd hoe het ver­haal ver­der gaat? Hier vindt u het twee­de deel.
Aan alle smart-asses die het nodig zou­den vin­den te komen ver­tel­len hoe de medi­sche behan­de­ling van nier­ste­nen in zijn werk gaat: ik wil het niet weten.

14 reacties

  1. ivo victoria schreef:

    ik kan er lang en breed over door­gaan en gewel­dig genu­an­ceer­de en medisch ver­ant­woor­de ach­ter­gron­den over spui­en tot ik groen en paars zie maar ik zal het hou­den op: ge zult ’m moe­ten uit­pis­sen, die nier­steen. daar­na stopt het bloe­den. allez, en nu naar bed en lek­ker sla­pen.

  2. ivo victoria schreef:

    trou­wens, dat licht­ge­kleur­de cur­sie­ve stuk­je onder je ver­haal is echt heel erg slecht lees­baar.

  3. Zezunja schreef:

    Och, schat­je toch…

  4. Yuri schreef:

    @ ivo vic­to­ria: Dat blijkt uit je eer­ste reac­tie.
    @ Zezun­ja: Van­nacht moest ik plots aan een lied­je van Bram Ver­meu­len den­ken (één keer raden welk).
    Gek genoeg ben ik toen in slaap geval­len.

  5. Pieske schreef:


    maar voor de rest alles ok, toch?

  6. buitel schreef:

    Shit zeg. Of nee, dat net niet.
    Ik weet het, zeer flauw. En toch vind ik het een ’shit zeg’ waard.

  7. bosduif schreef:

    Ondanks alle ellen­de toch een posi­tie­ve noot: het was wel een knal­goed logje.

    Of is dat een tik­kel­tje lugu­ber?

  8. Yuri schreef:

    We blij­ven lachen.
    En ik vind wei­nig din­gen echt lugu­ber.
    Behal­ve mis­schien hoe de mond van Ver­o­ni­que De Cock beweegt als ze praat, dàt is vre­se­lijk lugu­ber.

  9. Kijk eens aan, een nieu­we ont­dek­king in weblog­land. En dat ter­wijl die nieu­we ont­dek­king al zo’n 5 jaar mee­gaat, als ik de archie­ven mag gelo­ven. Een plek­je tus­sen Lou­ter en Mar­ten­hoep­la in de blad­wij­zers: Lou­ter­log, Maan­zand, Mar­ten­hoep­la. Klopt als een zwe­ren­de vin­ger, niet waar? Alleen doet dat leu­ke klei­ne plaat­je het niet dat wel in de adres­balk staat, die krijg ik er bij de blad­wij­zers niet bij. Gek is dat toch weer. Ze blij­ven ver­ba­zen. Com­pu­ters en hun inhoud, bedoel ik.

    Sterk­te met de ste­nen, ove­ri­gens.

  10. Yuri schreef:

    Danku­wel meneer Brum­mel­kamp.
    Ik ben ver­eerd.

  11. urbainalpain schreef:

    Elke Vla­ming wordt gebo­ren met een steen in zijn maag. Later, als ge mil­der en ver­za­digd zijt gewor­den, gaat die steen ver­grui­zen en zak­kend zoe­ken de deel­tjes een weg om het lichaam te ver­la­ten. De pis­buis is daar­bij de tun­nel met op het ein­de wat sper­ma en licht.

    Wel oplet­ten dat ge tij­dens een eja­cu­la­tie uw gruis niet in vrou­we V haar weel­de kata­pul­teert want zulks heeft immen­se gevol­gen bij het aan­ma­ken van moe­der­melk en het gra­ci­eus bewe­gen op een fiets!

    Mijn vader was bouw­vak­ker en mijn moe­der reed ker­mis­koer­sen, van­daar dat ik dat alle­maal zo goed weet.

  12. Zezunja schreef:

    Vrou­we V???

  13. urbainalpain schreef:

    Mijn excu­ses, vrou­we Z, ik zat met iets in mijn mond en kon ver­do­rie die Z niet naar beho­ren pro­non­ce­ren. Toen kwam plots die V eruit gefloept.

  14. Zezunja schreef:

    Ik had mijn lief al gevraagd of hij een ali­bi had, maar hij mom­pel­de alleen iets over Urbain die iets in zijn mond had…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *