Stenen (3)

Ik had een nier­steen en die kon pra­ten. Deze medi­sche ano­ma­lie had tot gevolg dat ik onder dwang in qua­ran­tai­ne werd geplaatst in een bewaak­te zie­ken­huis­ka­mer met twee camera’s op mijn len­de­nen gericht. Niet alleen werd ik aldus van mijn vrij­heid beroofd, maar boven­dien mocht ik niet zelf eten of drin­ken. Op gere­gel­de tijd­stip­pen kwam een ver­pleeg­ster me op dwin­gen­de wij­ze wat voed­sel in de strot ram­men. Dat voed­sel zag er altijd vreemd en nooit vers uit. Wat ik alle­maal pre­cies te slik­ken kreeg, weet ik niet. Wel weet ik dat ik na enke­le uren zo grog­gy was als een amazone-kikker met een drugs­pro­bleem.

Er kwa­men twee uro­lo­gen langs om met mij te pra­ten. Ze vroe­gen naar mijn eet­ge­woon­ten en levens­wij­ze. Ook wil­den ze weten of ik ooit lan­ge rei­zen in Azië had gemaakt. Dat was niet het geval. De dok­ters fron­sten de wenk­brau­wen en over­leg­den met elkaar in een jar­gon waar ik zelfs in hel­de­re toe­stand niets van zou begrij­pen. Blijk­baar was er iets zeld­zaams en ver­ont­rus­tends met me aan de hand en wis­ten de dok­ters niet onmid­del­lijk wel­ke behan­de­ling te ini­ti­a­li­se­ren. Daar­om beslo­ten ze in eer­ste instan­tie het nor­ma­le pad te bewan­de­len. Dat wil zeg­gen: de nor­ma­le manier om een nier­steen te ver­wij­de­ren. Er zijn blijk­baar twee metho­des. Een eer­ste metho­de houdt in dat men met gea­van­ceer­de laser­tech­nie­ken de steen gaat bestra­len zodat hij ver­pul­vert. De twee­de metho­de behelst het inbren­gen van een darm­pje in de penis, om zo via de uri­ne­lei­der en de blaas de steen te loka­li­se­ren en hem hand­ma­tig te ver­brij­ze­len. In mijn geval werd voor de twee­de metho­de geko­zen. Ik hoef u niet te ver­tel­len dat mijn man­ne­lijk­heid zich diep in mijn scro­tum terug­trok bij het horen van die beslis­sing.

De ope­ra­tie zou de vol­gen­de dag in alle vroeg­te gebeu­ren, dus ik had een hele nacht de tijd om mezelf gek te maken met angst­vi­si­oe­nen over bull­do­zers en krui­wa­gens die af en aan reden door mijn gekoes­ter­de pis­buis. Omstreeks drie uur ’s nachts hoor­de ik plots muziek. Pia­no­mu­ziek. Ik dacht in eer­ste instan­tie dat er iemand in een aan­pa­len­de kamer naar de tele­vi­sie keek, maar toen ik even recht­op ging zit­ten, kon ik de bron van de klan­ken beter loka­li­se­ren: mijn eigen inge­wan­den. Het had er alle schijn van dat die pra­ten­de onder­deur in mijn rech­ter­nier van Cho­p­in hield. Ik kon me niet her­in­ne­ren ooit een vleu­gel­pi­a­no inge­slikt te heb­ben, dus u begrijpt mijn ver­war­ring. Ik was de wan­hoop ver voor­bij en wist op dat moment dat ik een deugd­doen­de nacht­rust op mijn buik kon schrij­ven. Dus bleef ik gewoon lig­gen en staar­de wat in het sche­mer­don­ker van de kil­le zie­ken­huis­ka­mer. De pia­no­mu­ziek duur­de onge­veer ander­half uur en hield toen plot­se­ling op. Ik vrees­de nog even dat er een applaus zou vol­gen, maar was enigs­zins opge­lucht toen dat niet gebeur­de. Ondanks de warm­te in de kamer tril­de ik als een espe­blad.

Om zeven uur ’s och­tends ging de kamer­deur open en kwam er een krom­ge­bo­gen chi­nees met een dok­ters­jas bin­nen. Een chi­ne­se dok­ter, ver­moed­de ik. Mijn ver­moe­den bleek te klop­pen, want de chi­nees schud­de me de hand en stel­de zich voor als chi­rurg. Hij wil­de even de ingreep over­lo­pen en de details met mij bespre­ken. Hoe­wel de details mij gesto­len kon­den wor­den, onder­brak ik hem niet. Ik zweet­te als een rund en wou dat ik dood was. Wat was er met mij aan de hand? Waar had ik het in gods­naam aan ver­diend dat ik opge­slo­ten moest wor­den, dat ik astro­nau­ten­voed­sel te eten kreeg, en dat een krom­ge­bo­gen chi­ne­se dok­ter met zijn gele ten­gels én een niersteen-tangetje mijn teer­ge­lief­de Wil­ly Won­ka kwam moles­te­ren? Tijd voor ant­woor­den was er niet, want alras werd ik vast­ge­gespt op het bed en naar de ope­ra­tie­ka­mer gere­den.

De ope­ra­tie werd uit­ge­voerd onder plaat­se­lij­ke ver­do­ving. Mijn smeek­be­de voor een vol­le­di­ge nar­co­se werd gewei­gerd en de chi­ne­se chi­rurg mom­pel­de iets over een genees­kun­dig en geschied­kun­dig won­der en de over­le­vings­kans van de nier­steen. Dat vond ik alle­maal larie en ape­kool, maar het mocht niet baten. Ik bleef klaar­wak­ker en mocht het hele gebeu­ren als een slecht gemaak­te hor­ror­film gade­slaan. Ik was ver­stijfd van angst toen mijn benen in kou­de meta­len beu­gels wer­den gelegd, die ik tot dan toe alleen nog maar in VT4-programma’s had gezien. Toen de twee assis­ten­ten en de dok­ter als slecht gecas­te X‑files-acteurs hun plas­tic hand­schoe­nen aan­trok­ken, ging mijn hart zo snel tekeer dat zelfs hard­co­re gab­bers hun rit­me­ge­voel zou­den ver­lie­zen. Ik schreeuw­de het val­se pla­fond in de ver­nie­ling toen dok­ter Tsjing Tsjang Din­ges met zijn dui­vel­se darm­pje mijn jon­ge­heer pene­treer­de. Ik krijs­te de lon­gen uit mijn lijf toen hij het tuig steeds ver­der en ver­der duw­de tot ik het gevoel had dat hij in mijn keel zat. Ik brul­de zo hard dat mijn stem­ban­den tilt sloe­gen en ik enkel nog gekraak en gereu­tel kon voort­bren­gen. Tus­sen mijn benen zag ik het glim­men­de voor­hoofd van de dok­ter die alle moei­te van de wereld had om zijn mate­ri­aal in goe­de banen te lei­den. Mijn inge­wan­den voel­den als­of er nucle­ai­re splijt­stof werd getest. Toen hield Tsjing Tsjang halt. Ook hij begon nu zacht­jes te kreu­nen. Hij wrik­te wat har­der aan het darm­pje, maar het leek – o kom­mer en kwel – vast te zit­ten. Aan de toe­ne­men­de ner­vo­si­teit bij de assis­ten­ten kon ik aflei­den dat de ope­ra­tie niet vol­gens plan ver­liep. Toen begon de dok­ter te vloe­ken. In een poging de vast­ge­lo­pen situ­a­tie een wen­ding te geven, begon hij nu aan het darm­pje te trek­ken. Ik dacht even dat ik gevie­ren­deeld ging wor­den, toen er een drei­gend gerom­mel uit mijn onder­buik opsteeg.

Dok­ter Tsjing Tsjang werd nu heel erg zenuw­ach­tig. Hij veeg­de zijn voor­hoofd droog met zijn boven­arm, en toen ging het darm­pje plots een eigen leven lei­den. Met kor­te maar krach­ti­ge snok­be­we­gin­gen ver­dween het onding steeds die­per in de kroch­ten van mijn onder­kant. Mijn lief­des­zwaard zwiep­te op en neer als­of ik een kind ging baren, en de dok­ter maan­de zijn assis­ten­ten aan om hem te hel­pen. Met zijn drie­ën ston­den ze aan het darm­pje te trek­ken. Tot mijn gro­te angst mocht dat getouw­trek niet baten. Steeds die­per en die­per ver­dween het tuig naar bin­nen, tot de drie mus­ke­tiers aan het voe­ten­eind nog slechts twin­tig cen­ti­me­ter in han­den had­den. Aan het eind van het darm­pje zat een playstation-achtige afstands­be­die­ning, en één van de assis­ten­ten wist nog net op tijd het darm­pje door te knip­pen. De afstands­be­die­ning viel op de grond en het plas­tic darm­pje dat mij van de gru­wel in mijn inge­wan­den moest ver­los­sen, werd als een spa­ghet­ti­sliert naar bin­nen gezo­gen. Dok­ter Tsjing Tsjang sloeg de han­den ten hemel, onder­wijl een onver­staan­ba­re klaag­zang aan­hef­fend. Zwe­tend en uit­ge­put ver­loor ik het bewust­zijn.

6 reacties

  1. buitel schreef:

    Bbb­br­rr… ik krijg er zeer van aan mijn pie­re­wiet. En ’t zou nog erger zijn, als ik er effec­tief één zou heb­ben…

  2. Zezunja schreef:

    ”Ik hoef u niet te ver­tel­len dat mijn man­ne­lijk­heid zich diep in mijn scro­tum terug­trok bij het horen van die beslis­sing.”

    Hier wil ik graag een car­toon van.

  3. Yuri schreef:

    Er wàs een car­toon, maar die heb ik moe­ten ver­wij­de­ren omdat Frans Bau­er zich bele­digd voel­de en met repre­sail­les dreig­de.

  4. Zezunja schreef:

    Ah, dat doet echt zeer. Frans Bau­er die zich terug­trekt in je scro­tum. Het besef begint ten vol­le tot me door te drin­gen.
    Hoe heb je die car­toon ver­wij­derd? Ook met een darm­pje?

  5. Ik dacht dat je sug­ge­reer­de dat Frans B. jouw man­ne­lijk­heid als pro­feet ver­eert. Ook geen pret­je.

    (en ik moet elke keer weer lachen om ”heeft een mooie web­si­te”. Mooie vondst)

  6. Jozef schreef:

    No doubt: maan­man­ne­tjes! Oppas­sen gebla­zen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *