10,6

Kent ge dat, dat ge in muziek din­gen hoort die er hele­maal niet zijn? Een soort mini audi­tie­ve hal­lu­ci­na­tie. Ik ga dat es uit­leg­gen. Ik was vrij­dag naar een con­cert van de geni­a­le Amon Tobin en god­ver­dom­me wat kan die mens een lawaai maken zeg. Mijn neus­ha­ren tril­den ervan. Wat Amon Tobin eigen­lijk doet is de hele muziek­ge­schie­de­nis te kak­ken zet­ten. De manier waar­op hij gelui­den opneemt en ombouwt tot com­po­nen­ten van een num­mer heeft meer met ter­ro­ris­me te maken dan met muziek. En spooky. Maar echt spooky vond ik. Vele gelui­den heeft meneer Tobin gekocht van Satan zel­ve, in ruil voor een stuk van zijn ziel. En met die dui­vel­se klan­ken brouwt hij een kokend heet pap­ke, waar­uit dan af en toe een her­ken­baar geluid­je of een men­se­lij­ke stem naar boven knis­pert. Maar voor dat geluid­je de kans krijgt om een vol­waar­dig onder­deel van het num­mer te wor­den, bijt Amon het de strot over en ver­zinkt het in een bul­de­ren­de bas­lijn met doel­zoek­kop. En zo gaat dat maar door. Van de ene stot­te­ren­de drum­break naar de ande­re. Van aan­zwel­len­de moto­ren tot metaal­be­wer­king waar ze in For­ges de Cla­becq jaloers op zou­den zijn. En dat alle­maal in Dol­by Sur­round. Wat een feest. Wat een ear­blo­wing spek­ta­kel.

Maar dus die mini audi­tie­ve hal­lu­ci­na­tie. Kent ge dat, dat er in een lied­je een geluid­je zit – zo ergens op de mid­den­to­nen, niet te hoog niet te laag – dat niet echt tot de melo­die van het num­mer behoort, maar dat toch wel het totaal­beeld mee vorm geeft? Meest­al zijn dat kor­te bliep bliep of wie­ju wie­ju geluid­jes. Of peng di pioeuw. En soms zit­ten die geluid­jes op een zoda­nig onop­val­lend repe­ti­tie­ve manier in een num­mer, dat ge op den duur iets hele­maal anders hoort. Een of ande­re stem, of zelfs woord­jes. Ik heb dat vaak. Dan hoor ik een num­mer van pak­weg The Che­mi­cal Bro­thers, met veel bliep bliep en fuzi­eeeew fuzi­eeeeew, en als dat num­mer dan half­weg is, dan hoor ik plot­se­ling pipi en gelei gelei. Bij­voor­beeld.

Bij Amon Tobin had ik dat dus ook. Er was een lied­je met heel veel gebliep, onder ande­re piep rap­pa tuut, piep rap­pa tuut. Een heel num­mer lang, onder­steund door de obli­ga­te don­der­bas en aan­ge­vuld met aller­lei werk­tuig­lijk klin­ken­de her­rie. En ik stond daar wat te bewe­gen – dan­sen durf ik niet – en die don­der­bas deed mijn neus­ha­ren tril­len en de piep rap­pa tuuts baan­den zich een weg naar mijn onder­be­wust­zijn, tot ik plot­se­ling niet meer piep rap­pa tuut hoor­de. In een frac­tie van een secon­de ver­an­der­de dat geluid­je in tien kom­ma zes, tien kom­ma zes. En ik hoor­de niks anders meer. Don­der­bas, metaal­be­wer­king en tien kom­ma zes.

En dan zeg­gen dat dat alle­maal ver­band houdt. Want Amon Tobin – goeie maatjes met de dui­vel – steekt zijn num­mers natuur­lijk vol met subli­mi­na­le bood­schap­pen. En als ik een ech­te muziek­re­cen­sent was geweest, en ik zou me afvra­gen hoe­veel pun­ten op tien ik aan dat optre­den zou moe­ten geven, dan is objec­ti­vi­teit natuur­lijk onmo­ge­lijk met zo’n dwin­gend tien kom­ma zes in uwe kop.

Elek­tro­ni­sche muziek is des dui­vels, lie­ve kin­de­ren. Bezint eer ge begint!
En tek akke­p­aak kèèng keng pwo­ing.

7 reacties

  1. Jos schreef:

    Nee, dank u. Ik ben al doof!

  2. bosduif schreef:

    Bij lui­de feest­ge­lui­den heb ik een vari­ant in mijn gehoor­gang: ik hoor af en toe een una­niem gejuich. Zeer ver­war­rend, als­of ik plots in beto­ging ben beland. Als ik dan ach­ter­om kijk, is er niets aan de hand. Pure beat. Gek toch …

    (O ja, Amon Tobin is bril­jant. De man die van een stuk­je plak­band (het wordt van het rol­le­tje getrok­ken) muziek maak­te. Je moet het maar horen!)

  3. Lilimoen schreef:

    Maan­zand, ik heb op z’n web­si­te naar de audio geluis­terd (oa. song ’kit­chen sink’). Ik had het gevoel dat ik in een bad zat en tege­lij­ker­tijd onder­ge­dom­peld werd in een vies vet­tig meer en weer boven­kwam en gekid­napt werd door aliens en daar­na van­uit de lucht gedropt werd om ver­vol­gens door sna­ren van een gitaar gege­seld te wor­den. Een heel bizar­re gewaar­wor­ding is het, al gewoon vanop mijn lap­top­ke. En gij zijt naar een con­cert geweest. Wow. Ik had even u wil­len zijn. Mega is dit,… kunst vind ik.

  4. Yuri schreef:

    @ Bos­duif:
    Ja he, bril­jant is-ie.
    En een stuk­je plak­band klinkt erg goed in Dol­by Sur­round.

    @ Lili­moen:
    Accu­ra­te beschrij­ving is dat.
    In tegen­stel­ling tot de geruch­ten zijn die aliens erg vrien­de­lijk, trou­wens.

  5. amir schreef:

    blowt gij niet een beet­je te veel?

  6. Yuri schreef:

    Kan dat dan?

  7. PV schreef:

    Zoals de tap­dan­sen­de schoe­nen ergens in ’Com­for­ting sounds’ van Mew

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *