De Bami-Bami-Kriepkriep

De Bami-Bami-Kriepkriep is een zeld­za­me sabel­sprink­haan die enkel voor­komt in het zui­den van India. Hij is fami­lie van de gro­te groe­ne sabel­sprink­haan, een niet onbe­ken­de insec­ten­soort. In tegen­stel­ling tot de mees­te sprink­ha­nen voedt de sabel­sprink­haan zich meer met ande­re klei­ne insec­ten dan met plan­ten, en het gebeurt dan ook zel­den dat sabel­sprink­ha­nen in gro­te geta­len gewas­sen ver­nie­len, een gege­ven dat bij ande­re sprink­ha­nen­soor­ten vaker aan de orde is.

Wat de Bami-Bami-Kriepkriep bin­nen de fami­lie van sabel­sprink­ha­nen zo bij­zon­der maakt, is het unie­ke talent om te scha­ken. De oor­zaak van dat won­der­lij­ke spel­ta­lent is niet geheel dui­de­lijk, maar ver­moed wordt dat er in de jaren zes­tig – toen India met een over­po­pu­la­tie van sabel­sprink­ha­nen kamp­te – enke­le van de die­ren een bij­zon­de­re alert­heid heb­ben ont­wik­keld voor het spe­len van het beroem­de schaak­spel. Vele Indi­ërs zijn immers tot op de dag van van­daag door werk­loos­heid en armoe­de gedwon­gen tot het genoe­gen nemen met het spe­len van gezel­schaps­spel­le­tjes om de sle­pen­de tijd te doden, en bie­den de insec­ten aldus een uit­ge­le­zen kans om zich al toe­kij­kend te bekwa­men.

De onge­schre­ven over­le­ve­ring wil name­lijk dat een klei­ne groep sprink­ha­nen zich genood­zaakt zag om tien­tal­len jaren gele­den een onge­wo­ne aan­dacht voor het spel te ont­wik­ke­len. Door een com­bi­na­tie van de reeds genoem­de over­po­pu­la­tie en de toen­der­tijd hevig toe­slaan­de moes­son trok­ken hon­der­den sprink­ha­nen zich terug in gaten en kie­ren van klei­ne armoe­di­ge huis­jes, waar de inwo­ners vaak van ’s mor­gens vroeg tot ’s avonds laat ach­ter een schaak­bord zaten. Door de gedwon­gen aan­dacht voor het spel is er toen een klei­ne neven­soort ont­staan die zich lang­za­mer­hand door inten­sie­ve obser­va­tie de spel­re­gels eigen maak­te. Wan­neer de armoe­di­ge Indi­ërs ’s nachts in de bed­stee lagen te ron­ken, waag­den enke­le sabel­sprink­ha­nen zich in duo op een schaak­bord, en begon­nen met hun klei­ne voor­po­ten de stuk­ken in bewe­ging te zet­ten. Lang­za­mer­hand oefen­den zij zich in het spel, en sinds­dien is een klein deel van hun popu­la­tie geë­vo­lu­eerd tot ware groot­mees­ters. Heden ten dage zijn Bami-Bami-Kriepkriep-duels popu­lai­re gebeur­te­nis­sen, en in vele Indi­sche dor­pen komen men­sen van hein­de en ver­re naar het bizar­re schouw­spel kij­ken. In het zui­de­lij­ke Tri­van­drum wordt zelfs jaar­lijks het Bami-Bolly-Kriep-Fry-Feest geor­ga­ni­seerd, een culi­nair spel­fes­tijn waar heu­se com­pe­ti­ties wor­den gehou­den tus­sen Bami-Bami-Kriepkriep-kampioenen. Na het scha­ken wor­den de sprink­ha­nen geroos­terd en gege­ten, wat het instand­hou­den van de zeld­za­me soort uiter­aard niet ten goe­de komt. Vele die­ren­lief­heb­bers heb­ben reeds tever­geefs bij de Indi­sche rege­ring aan­ge­klopt om dit bar­baar­se fes­tijn een halt toe te roe­pen.

De Bami-Bami-Kriepkriep leeft zel­den in groep, meest­al in duo’s of tri­o’s. Twee Bami-Bami-Kriepkrieps kun­nen soms weken­lang aan een schaak­bord zit­ten, zon­der zich ook maar een secon­de om voed­sel te bekom­me­ren. De naam van het dier is ener­zijds afkom­stig van het tsjir­pen­de geluid – kriep kriep kriep – dat ze maken tij­dens het scha­ken, ander­zijds heeft ver­moe­de­lijk de Indi­sche bena­ming van een geroos­ter­de sprink­ha­nen­scho­tel – de zgn. Bemi Bemi – er iets mee te maken. Dat laat­ste is ech­ter nooit offi­ci­eel beves­tigd, net zo min als het eigen­lij­ke bestaan van het dier­tje.

Het staat ech­ter bui­ten kijf dat de Bami-Bami-Kriepkriep wer­ke­lijk bestaat, getui­ge de aan­ge­pas­te schaak­bor­den die tegen­woor­dig in India opdui­ken. Indi­ërs die het niet breed heb­ben, pro­be­ren een hand­vol roe­pies te ver­die­nen met het fabrie­ken van mini-schaakstukken, aan­ge­past aan de klei­ne poot­jes van de schaak­sprink­haan. Echt rijk wor­den ze daar niet van, gezien het feit dat de Bami-Bami-Kriepkriep zel­den een cent op zak heeft.

Laat staan een zak, maar dat is een ander ver­haal.

[nieu­we­die­ren]

4 reacties

  1. Sprink­ha­nen die kun­nen scha­ken??!
    Een mens kijkt er van op…

  2. Yuri schreef:

    Ja Heer Hap­po, het is een won­de­re wereld niet­waar?

  3. Axelle schreef:

    Ha! Denk maar niet dat ik dit geloof. Maak dat de kat wijs!

  4. Yuri schreef:

    Damn!
    Ik dacht noch­tans voort­du­rend tij­dens het schrij­ven:
    Shit, shit, als Axel­le dit maar gelooft…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *