Drie manie­ren om Kine­po­lis op te lich­ten. Not.

We hin­gen onder­uit­ge­zakt in stoel 21 en 22 van rij 8 in zaal 7 van de Leu­ven­se Kine­po­lis, toen het me plot­se­ling voor­kwam dat het vroe­ger toch alle­maal anders was. En vroe­ger, dat is eigen­lijk nog niet eens zo lang gele­den. Ik her­in­ner me tij­den dat de heden­daag­se media nog niet ver­vuild waren door de crap­py beeld­kwa­li­teit van youtube-video’s. Tij­den dat nie­mand op het idee kwam om ondin­gen als Within Tempta­ti­on en Eva­nes­cen­ce te beden­ken. Tij­den dat Zat­te­vrien­den nog niet bestond en dat je om te Sky­pen nog een gewoon tele­foon­toe­stel nodig had. Tij­den dat je naar de cine­ma kon zon­der ach­ter­af de pop­corn uit je kraag te moe­ten schud­den. Tij­den dat je in de bios­coop nog gewoon kon gaan zit­ten waar je wil­de, zon­der dat je in het don­ker naar num­mer­tjes en let­ter­tjes op zetels moest gaan zoe­ken. Die tij­den, bes­te vrien­den, komen nooit meer terug.

Ter­wijl we in onze genum­mer­de zetels met een king­si­ze mag­num lagen te wach­ten op de eer­ste tonen van het Simpsons-muziek­je, her­in­ner­de ik me plots avon­den dat ik er in slaag­de om twee – drie als ik veel geluk had – films te gaan kij­ken voor de prijs van één. Avon­den waar­op de anar­chist in mij de boven­hand haal­de en ik de Kinepolis-multinational op aller­lei slink­se manie­ren een ille­gaal poe­pie liet rui­ken. Het begon me te dagen dat het sys­teem van genum­mer­de zetels in een bios­coop nefast is voor het ont­wik­ke­len van een sub­ver­sie­ve maar goed­ko­pe witte-doek-ervaring. En ook al ben ik onder­tus­sen al lang geen arme stu­dent meer, en heeft de bur­ger­lij­ke moraal de anar­chist in mij aan de deur gezet, toch vind ik het jam­mer dat mijn gewiek­ste oplich­tings­tech­nie­ken voor­goed tot het ver­le­den beho­ren.

Van­uit een diep melan­cho­lisch treu­ren stel ik u daar­om bij deze een klei­ne hand­lei­ding tot een goed­ko­per bios­coop­be­zoek voor, goed weten­de dat Kine­po­lis de nu vol­gen­de tech­nie­ken zo goed als onmo­ge­lijk maakt met haar fas­cis­tisch geor­den­de zit­plaat­sen. Maar ach, je weet nooit hoe Homer een donut vangt. Bij wij­ze van dis­clai­mer dien ik te ver­mel­den dat u deze tech­nie­ken op eigen risi­co dient uit te voe­ren en dat ik niks te maken wil heb­ben met even­tu­e­le nare gevol­gen. Don’t try this at home, kids. Uw plaat­se­lij­ke Kinepolis-filiaal is een veel bete­re loca­tie. Wel­aan dan.

Tech­niek #1: Two in a row.

Deze tech­niek is de meest een­vou­di­ge, maar een flin­ke por­tie geduld is mooi mee­ge­no­men. U gaat als volgt te werk. U koopt om acht uur een tic­ket­je voor een film die min­stens twee uur duurt. Want hoe kor­ter de film, hoe har­der uw zenu­wen ach­ter­af op de proef gesteld zul­len wor­den. U zoekt de juis­te zaal op, en laat de beel­den­storm over u heen rol­len. Als de voor­stel­ling is afge­lo­pen, loopt u niet naar de uit­gang, maar naar de dichtst­bij­zijn­de toi­let­ruim­te. U trekt zich terug in één van de hok­jes en geniet van een wel­ver­dien­de cine­fie­le stoel­gang. Zo’n mag­num is immers niet niks. U blijft lek­ker zit­ten tot een kwar­tier voor de vol­gen­de voor­stel­ling, die door­gaans begint omstreeks half elf. Als u de mag­num hele­maal kwijt bent, wan­delt u flui­tend een ande­re zaal in en wacht vol span­ning op de vol­gen­de ver­ras­sings­voor­stel­ling. Een uit­ge­brei­de vari­a­tie op deze tech­niek is een­vou­dig toe te pas­sen. U koopt uw tic­ket­je voor de film van vijf uur, en u trekt zich zowel voor de film van acht als die van tien uur terug in het klein­ste kamer­tje. Drie films voor de prijs van één. Als dat geen pira­te­rij is, weet ik het ook niet meer.

Let op! Het kan gebeu­ren dat het onder­houds­per­so­neel van de bios­coop de bezet­tings­graad van de toi­let­ten komt chec­ken. In dat geval kan u het best zo getergd moge­lijk kreu­nen of iets brab­be­len in de zin van Auw. Buik­pijn. Gwy­neth Palt­row. Diar­ree ver­dom­me. Ik heb zelf ooit mee­ge­maakt dat er iemand op de toi­let­deur klop­te met de vraag: «Kómt u van de film of gaat u naar de film?» Het ant­woord op die olie­dom­me vraag lag uiter­aard voor de hand, en ik werd ver­der met rust gela­ten. Gna­ha­ha­ha.

Tech­niek #2: The ele­va­tor is your best friend.

Deze tech­niek heeft een iets gro­te­re span­nings­graad, maar u kan er enke­le van uw vrien­den erg geluk­kig mee maken. U gaat als volgt te werk. U ver­za­melt een hand­vol cine­fie­le amigo’s met genoeg lef om u te assis­te­ren. Bot­t­om­li­ne van deze stunt is de wer­king van de lif­ten bij Kine­po­lis. Die zijn name­lijk zoda­nig gecon­fi­gu­reerd dat u vanop het gelijk­vloers – waar de kassa’s gesi­tu­eerd zijn – niet zomaar naar hoger gele­gen ver­die­pin­gen kan manoeu­vre­ren. Het omge­keer­de is ech­ter wel moge­lijk. U koopt één tic­ket­je voor een film naar keu­ze, en u vraagt uw vrien­den om post te vat­ten aan de gelijk­vloer­se lif­ten. Als u voor­bij de con­tro­le bent, begeeft u zich eerst naar de lift­deu­ren op de eer­ste ver­die­ping. U duwt op het knop­je van één van de lif­ten. Als de deu­ren zich ope­nen, stuurt u de lift weer terug naar bene­den, zon­der zelf in te stap­pen. Het ver­volg spreekt voor zich. Op de bega­ne grond stap­pen uw cri­mi­ne­le col­le­gae blij­ge­mutst in de hen toe­ge­stuur­de lift. Een­maal boven aan­ge­ko­men, gedraagt u zich zo onop­val­lend moge­lijk – neus omhoog, han­den in de zak­ken, flui­tend – en zoekt u de zaal van uw gading op. Ach­ter­af deelt u de prijs van het ene tic­ket­je. Mak­ke­lijk zat.

Let op! Het kan gebeu­ren dat een oplet­ten­de kaart­jes­knip­per uw ben­de aan­spreekt en vraagt om even de tic­ket­jes te mogen zien. De oplos­sing is een­vou­dig. De kaart­jes­knip­per is alleen, u bent met meer. Een body­buil­der in uw vrien­den­kring is daar­om een fij­ne inves­te­ring. Gna­ha­ha­ha.

Tech­niek #3: Never throw away your old tic­kets.

Deze tech­niek is de vreem­de eend in de bijt. Het resul­taat is name­lijk niet van die aard dat u twee films voor de prijs van één kan bekij­ken of dat uw vrien­den u op han­den zul­len dra­gen. Uw por­te­feuil­le zal daar­en­te­gen op slag van zijn ano­rexia ver­lost zijn. Ter ver­dui­de­lij­king moet ik even het prin­ci­pe van de zoge­naam­de sneak pre­view uit­leg­gen. De sneak is een weke­lijks terug­ke­rend eve­ne­ment in tal­lo­ze bios­co­pen, waar­bij u een tic­ket­je koopt zon­der dat u op voor­hand weet wel­ke film u te zien zal krij­gen. De belo­ning is ech­ter vaak de moei­te, omdat het door­gaans een film betreft die nog niet is uit­ge­bracht en u op die manier de plot van pak­weg The Usu­al Sus­pects op uw weblog kan pleu­ren nog voor­dat iemand een recen­sie van de film te lezen krijgt. Aan de ande­re kant kan u – als u snel bent – in ruil voor uw tic­ket­je aan de kas­sa uw geld terug­ei­sen als u bij­voor­beeld – god ver­hoe­de het – G.I. Jane of La vita e bel­la in de maag gesplitst krijgt. En laat nu net dat niet-goed-geld-terug-principe, in com­bi­na­tie met een regel­ma­tig sneak-bezoek, de essen­tie van deze tech­niek zijn. Belang­rijk is dat u uw oude sneak-ticketjes steeds op zak moet heb­ben. Als u dan een keer teleur­ge­steld bent in de u voor­ge­scho­tel­de ver­to­ning, en u besluit om het zeke­re voor het onze­ke­re te kie­zen, doe dan het vol­gen­de. Wacht even tot er een accep­ta­be­le groep bios­coop­gan­gers dezelf­de beslis­sing neemt. Ano­ni­mi­teit werkt name­lijk alleen in gro­te massa’s. U begeeft zich samen met de ande­re gedu­peer­den naar de kas­sa, uw schuift uw tic­ket­je over het loket, en u neemt met de glim­lach uw refund in ont­vangst. En dan wordt het span­nend. U doet name­lijk iden­tiek het­zelf­de, maar dan met een ouder sneak-ticket. U begrijpt dat de kans op suc­ces in dit geval expo­nen­ti­eel toe­neemt met de hoe­veel­heid toe­schou­wers die ook hun geld terug wil­len. De oplet­tend­heid van kas­sier­sters neemt name­lijk af met de snel­heid waar­mee kaart­jes inge­le­verd wor­den. Sta­len zenu­wen zijn bui­ten­dien onont­beer­lijk.

Let op! Om arg­waan te ver­mij­den, is een muts of zon­ne­bril een han­dig hulp­mid­del. U ruilt dan één kaartje in met, en een­tje zon­der muts of bril. Hoe vaker u terug­keert, hoe span­nen­der het wordt.

Ver­der ben ik – u raadt het al – best een bra­ve jon­gen.

Het spreekt van­zelf dat boven­staan­de tech­nie­ken ver­moe­de­lijk ach­ter­haald zijn. Het alom­te­gen­woor­di­ge opge­bla­zen onvei­lig­heids­ge­voel in onze samen­le­ving heeft het aan­tal camera’s en kaartjes-scanners in bios­co­pen wel­licht alleen maar doen toe­ne­men. Laat dat ech­ter geen hin­der­nis zijn in uw niet afla­ten­de stre­ven naar anar­chie en genots­maxi­ma­li­sa­tie. Suc­ces!

7 reacties

  1. Jozef schreef:

    Genum­mer­de plaat­sen? Da’s nieuw voor me. Alweer een reden om thuis te blij­ven, me dunkt.

  2. Bart schreef:

    Mmm Kine­po­lis staat toch beurs­ge­no­teerd? Een aan­deel kopen en U bent aan­deel­hou­der en kan Uw inves­te­ring op de voet vol­gen van­uit elke zaal die U wenst en van­uit elke zetel die U wenst.

  3. Het Schoonste zusje schreef:

    Wat een toe­val! Wij heb­ben net vori­ge week tech­niek nume­ro uno toe­ge­past in de Ant­werp­se UGC, daar is name­lijk nog geen spra­ke van genum­mer­de plaat­sen.
    En voor twee films voor de prijs van één, neem ik er graag de pubers en pop­corn­kra­gen bij!

  4. JT schreef:

    Bes­te cine­ma daar­voor is de UGC Brus­sel (de brou­c­ke­re plein). Daar kan je na de film gewoon weer langs de voor­deur naar het cen­tra­le deel, waar­bij ze ver­wach­ten dat je dan via de trap­pen rechts naar bui­ten gaat, maar nie­mand houd je tegen om een ande­re zaal bin­nen te lopen. Ik heb inder­tijd nog vro­lijk om 10u30 mijn tic­ket gekocht, alle zaal­num­mers met bij­ho­ren­de films geno­teerd en films geke­ken tot 23u30 (eten en drnak mee­ne­men in een rug­zak is een wij­ze inves­te­ring!)

  5. tomasz schreef:

    Ha, maar zijt ge dan als Leu­ve­naar en -jaja, hier komt het onweer­staan­ba­re woord weer- meer­waar­de­zoe­ker niet meer gesteld op de Studio’s en Cine­ma Zed in’t Stuk?

  6. Yuri schreef:

    Ik ben abso­luut een meer­waar­de­zoe­ker. Tege­lij­ker­tijd ben ik ech­ter ook een suc­ker voor pulp en enter­tain­ment. Maar dat is eigen­lijk een dis­cus­sie die vol­le­dig los staat van het feit dat het altijd leu­ker is om een mul­ti­na­ti­o­nal een kloot af te draai­en, dan pak­weg de indo­ne­si­sche krui­de­nier om de hoek.

  7. Wenz schreef:

    Zeven omge­ruil­de oude kaart­jes? Hoe­veel bril­len en mut­sen zijn daar­voor nodig? Bestaan daar geen record­ver­mel­din­gen voor, ergens in een enorm glim­mend blauw boek? Best eeu­wi­ge roem waard, zo’n pres­ta­tie.

    De laat­ste vier keren vast onge­lo­vig en lache­rig het vol­gen­de kaartje inge­le­verd. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *