I’m at your house

Of dat moment dat die gek­ke meneer met zijn ble­ke gezicht op Fred toe­wan­delt. De jaz­zy feest­mu­ziek dimt in de ach­ter­grond, en het geroe­ze­moes van de gas­ten valt weg. Dit is een moment voor Fred en de meneer met zijn ble­ke gezicht. De meneer met zijn ble­ke gezicht lacht en zegt: ’We’­ve met befo­re, haven’t we?’. In eer­ste instan­tie denkt Fred dat het om een grap gaat, maar de meneer met zijn ble­ke gezicht dringt aan en is blijk­baar over­tuigd van het feit dat zij elkaar ooit eer­der ont­moet­ten. Wan­neer Fred vraagt waar dat dan zou gebeurd zijn, ant­woordt de meneer met zijn ble­ke gezicht op sinis­te­re toon: ’At your hou­se. Don’t you remem­ber?’. Om zijn bewe­ring kracht bij te zet­ten, over­han­digt hij Fred een mobie­le tele­foon met de opdracht zijn eigen num­mer te bel­len. Aan de ande­re kant van de lijn klinkt – oh hel en ver­doe­me­nis – de stem van de meneer met het ble­ke gezicht. Fred wordt kwaad en ang­stig. De meneer met zijn ble­ke gezicht lacht sata­nisch zoals alleen mene­ren met ble­ke gezich­ten in films van David Lynch sata­nisch kun­nen lachen.

Toen ik Lost High­way voor het eerst zag, was ik over­don­derd. Het was een rol­ler­coas­ter zon­der weer­ga. Een rate­len­de roetsj­baan met kapot­te rem­men. Het was ook de eer­ste Lynch-film die ik ooit zag. Sinds­dien ben ik onvoor­waar­de­lijk fan. Nooit eer­der zag ik iemand op zo’n ont­hut­sen­de manier het medi­um cine­ma chi­rur­gisch open­gooi­en. Nooit eer­der zag ik iemand zo unheim­lich alle film- en ver­haal­con­ven­ties over­boord gooi­en. Nooit eer­der zag ik iemand op zo’n geni­a­le manier het ver­wach­tings­pa­troon van de gemid­del­de toe­schou­wer onver­hoeds anaal pene­tre­ren. Nooit eer­der had ik zoveel kip­pen­vel in de bios­coop. Het was de eer­ste keer dat ik echt over­rom­peld werd door een film. Ik voel­de me aan­ge­rand en bevrijd tege­lij­ker­tijd. Mijn cre­a­ti­vi­teit en inspi­ra­tie heb­ben sinds­dien onver­hoed­se en onbe­ken­de paden betre­den. Daar ben ik meneer Lynch eeu­wig dank­baar voor.

Ik hou van gesprek­ken over Lynch. Over dis­cus­sies waar­in men­sen op zoek gaan naar bood­schap en bete­ke­nis. Naar ver­haal­lijn en logi­ca. Naar sym­bo­len en onder­be­wus­te con­no­ta­ties. Maar nooit ein­digt zo’n dis­cus­sie bevre­di­gend. Nie­mand weet hoe het zit. Ter­wijl je eigen­lijk maar één ding hoeft te doen. Je moet een film van David Lynch niet bekij­ken, je moet een film van David Lynch onder­gaan. Je moet in het die­pe sprin­gen zon­der zwem­band­jes aan. Je moet naar het scherm kij­ken – en luis­te­ren! – en dan je eigen hoofd bin­nen­gaan. Je moet zon­der schroom rond­kij­ken in de kroch­ten van je eigen geest. Je moet gra­ven en glu­ren en rom­mel aan de kant gooi­en en niet stop­pen als het ake­lig wordt. En dan zal het plots alle­maal klop­pen. Dan wordt plots alle logi­ca over­bo­dig. Dan blijkt plots dat we alle­maal – als we heel eer­lijk zijn – een meneer met een bleek gezicht en een sata­nisch lach­je in ons hoofd heb­ben wonen.

Een meneer die af en toe tegen je sche­del­pan komt tik­ken en fluis­tert: ’I’m at your hou­se. Call me.’

6 reacties

  1. Bosduif schreef:

    Met een beet­je Freud kom je ook al een eind op weg.

  2. Yuri schreef:

    Dat klopt. Maar Freud is niet sexy.

  3. J schreef:

    je bedoelt dat je lie­ver een sexy man­ne­tje in je hoofd hebt?

  4. Yuri schreef:

    Euh. Shit. Nee. Dat ook weer niet.
    Ten­zij hij veel ope­nings­zin­nen kent, mis­schien.

  5. Urbain Alpain schreef:

    Ik houd voor­al van het sur­re­a­lis­me in Lynch zijn films. Niks is zoals het lijkt. Alles krijgt met­een een hoop lagen waar je als kij­ker mee aan de slag kunt. Zijn abso­lu­te mees­ter­werk vind ik nog altijd de serie ’Twin Peaks’. ’Wild at heart’ vond ik dan weer een mis­kleun. Mis­schien pre­cies omdat hij mij te toe­gan­ke­lijk leek voor een David Lynch. Maar wie ben ik in ver­ge­lij­king met Jo – ik ver­leid vlug­ger een wijf dan ik tes­tos­te­ron aan­maak – Röp­c­ke die ons eni­ge tijd terug jam­mer genoeg kwam te ont­val­len.

  6. Susan schreef:

    Veel suc­ces van­avond!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *