De Schrijfgroep

Ik moet het efkes over mijn lief heb­ben. Dat komt zo. Ik ben nog­al van het pro­cras­ti­ne­ren. Ik laat mij aflei­den door een scheet en een fruit­vlieg, de helft van mijn todo-lijst bestaat uit items uit vori­ge todo-lijsten, en als ik dan een keer niet zit uit te stel­len, ga ik uren­lang zit­ten con­tem­ple­ren over mijn faal­angst en of ik het leven über­haupt wel de baas kan. Dat is een iet­wat pathe­ti­sche voor­stel­ling van zaken, maar geloof me nu maar als ik zeg dat ik nog­al van het pro­cras­ti­ne­ren ben.

Er zijn sec­to­ren in mijn leven waar dat pro­cras­ti­ne­ren geen of slechts een klei­ne rol speelt. Dat zijn sec­to­ren zoals bij­voor­beeld afwas­sen, tui­nie­ren, uit het raam zit­ten sta­ren, fol­ders lay­ou­ten of dou­chen. Stuk voor stuk acti­vi­tei­ten waar ik boem knal aan begin en dan ook gewoon zon­der aflei­ding een mooi afge­rond ein­de aan brei. Ande­re onder­de­len van mijn leven lij­ken juist aan elkaar te han­gen van pro­cras­ti­na­tie en uit­stel­ge­drag. Dat is twee keer het­zelf­de woord, dat weet ik, maar ik had geen ooh kijk daar een ekster en een duif zijn die aan het vech­ten of wat shit die duif heeft maar één poot ah nee ’t is de licht­in­val weet ge nog die keer met die ekster zon­der staart het schijnt dat dat vaker gebeurt als ze te hard broe­den stel u voor dat wij ook moesten broe­den elke dag met uw war­me kont op een sta­pel eie­ren zoudt ge daar uit­slag van krij­gen want die tak­skes gaan jeu­ken op den duur iemand kof­fie?

De meest aan pro­cras­ti­na­tie onder­he­vig zijn­de sec­tor in mijn leven is schrij­ven. Ik ben één van die vele schrij­vers die eigen­lijk al lang een boek af had­den wil­len heb­ben. Als ik terug­kijk op mijn rom­me­li­ge leven, dan kom ik wel drie of vier boe­ken tegen waar­aan ik in mijn hoofd begon, daar­na af en toe op papier een beschei­den begin­ne­tje maak­te, om ver­vol­gens te ver­zan­den in oever­loos denk­werk en intro­vert gepa­la­ver tot­dat ik van pure ellen­de maar aan een vol­gend boek begon. Zo hob­bel­de ik van het ene hal­ve avon­tu­ren­ver­haal naar de ande­re exis­ten­ti­a­lis­ti­sche hei­ma­tro­man. En onder­tus­sen bleef ik maar ran­ten op Theo Fran­c­ken en ande­re idi­o­ten die mij van mijn werk hou­den.

Maar deze keer is anders. Het ver­haal waar ik nu aan werk, krijgt meer vorm dan ooit tevo­ren. Ik heb het ver­der uit­ge­dacht, ik heb meer ali­nea’s, en ik heb veel meer goes­ting dan bij al die vori­ge pogin­gen samen. Ik wil als gedi­plo­meerd bang konijn­tje uiter­aard nog een flin­ke stok ach­ter de deur hou­den, maar ik heb tege­lij­ker­tijd meer dan ooit het gevoel dat er een boek zit aan te komen, of iets dat daar­op lijkt. En hoe komt dat dan, Wan­nes? Wel, lie­ve lezer, dat komt door de huis­mu­ze. En dat is de reden dat ik het efkes over mijn lief moet heb­ben.

Mijn lief voor­ziet dat uit­stel­ge­drag van mij name­lijk stee­vast van de nodi­ge schop onder de kont. Mijn lief zegt okee okee faal­angst alle­maal goed en wel maar hoe­veel alinea’s hebt ge al? Mijn lief begrijpt mijn onze­ker­he­den maar weet ze ook als de bes­te weg te rela­ti­ve­ren. Mijn lief schrijft ook en ze weet wat ik door­maak en ze weet hoe moei­lijk het is en ze begrijpt alles. Mijn lief heeft oefe­ning­skes en truuk­skes en boe­ken en tips en exper­ti­se en jezus mina ik heb gewoon voort­du­rend onaf­ge­bro­ken een com­ple­te schrijf­op­lei­ding in huis. Mijn lief zegt dat aflei­ding niet erg is want het is men­se­lijk en ge moet gewoon goed plan­nen en dead­lines op uw pad leg­gen en niet bang zijn voor uzelf en ook niet te streng en niet te veel ineens wil­len. Mijn lief is mijn lief en natuur­lijk zal ik nooit stop­pen met haar te bewie­ro­ken maar non­ded­ju mijn lief is schrijf­coach wat ben ik een onge­loof­lij­ke piet­zak.

Daar­om maak ik van­daag recla­me. Want mijn lief heeft iets bedacht. Het heet De Schrijf­groep en het is een bril­jant idee. Kort samen­ge­vat komt het hier­op neer: als gij zo iemand zijt die eigen­lijk al lang een boek af had wil­len heb­ben, dan kunt ge in het najaar hier bij ons thuis komen pro­fi­te­ren van al die voor­de­len waar ik bij­na dage­lijks mag van genie­ten. Maar ook als ge gewoon af en toe een stuks­ke schrijft, of ge wilt om wat voor reden dan ook uw schrijfspier oefe­nen, doe dan mee. De Schrijf­groep is de gezel­lig­ste en ple­zie­rig­ste manier om al die ver­stop­te alinea’s waar ge al zo lang op zit te kau­wen naar bui­ten te krij­gen.

Hop. Gedaan met treu­ze­len. Gebruik mijn lief. Ge zult het u niet bekla­gen.

maartjeluif.com/2019/de-schrijfgroep

Mijn lief heeft toch geen onder­schrift nodig zot

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *