2020

Bla­bla­bla Nieuw­jaar. Ik sta al met mijn brief­ke klaar. De aar­de heeft weder­om een tour­nee gene­ra­le rond de zon vol­bracht, en wij aard­lin­gen zit­ten te neu­ten of we het twee­dui­zendtwin­tig dan wel twin­tigtwin­tig gaan noe­men. Onder­tus­sen heeft mijn apen­land nog steeds geen rege­ring, doen ze bij de noor­der­bu­ren moei­lijk over vuur­werk, staat het down under al weken­lang in de fik, en begint pipo de clown in het Midden-Oosten een der­de wereld­oor­log. Om mijn hoofd leeg te maken lees ik een dik boek over de mees­te men­sen en hoe die deu­gen, waar­door ik uit­ein­de­lijk nog min­der snap van de mees­te men­sen, en ik kan alleen maar hopen dat 2020 gauw een beet­je tot rust komt. Mijn kerst­di­ner is nog maar half ver­teerd, mag ik efkes? Wil ieder­een rus­tig op zijn rug gaan lig­gen, een paar keer diep ina­de­men en flink van namasté doen? Als we alle­maal gekal­meerd zijn, begin­nen we gewoon opnieuw. Zon­der oor­log, zon­der vuur­werk, en mét een rege­ring. Ver­der wens ik ieder­een voort­du­rend een licht ver­teer­ba­re kar­re­vracht voort­schrij­dend inzicht toe. Zelf ben ik tij­dens de afge­lo­pen kerst­va­kan­tie per­soon­lijk en in mezelf tot het vol­gen­de traag voort­schrij­den­de inzicht geko­men. Ik hoop dat het u inspi­reert. Mijn voort­schrij­dend inzicht gaat over Quen­tin Taran­ti­no.

Al vele jaren ben ik een groot bewon­de­raar van Taran­ti­no omwil­le van een hele hoop rede­nen, waar­van sen­ti­ment mis­schien wel de belang­rijk­ste is. Pulp Fic­ti­on blies mij als naïef en begin­nend mens­per­soon van mijn cre­a­tie­ve sok­ken en die erva­ring draag ik sinds­dien als een kadootje met me mee. Dat kadootje krijgt nie­mand ooit kapot, ten­zij mis­schien Quen­tin zel­ve. Tij­dens de afge­lo­pen kerst­da­gen deed hij ver­dien­ste­lij­ke pogin­gen. Ik keek ach­ter­een­vol­gens The Hate­ful Eight en Once Upon A Time In Hol­ly­wood. En ondanks weder­om groots kijk­ple­zier, zijn er twee joe­kels van schand­vlek­ken waar ik niet over mag zwij­gen. 

De eer­ste vlek heet sexis­me. Er zit­ten veel te wei­nig vrou­wen in de films van Taran­ti­no. De vrou­wen die ge wel tegen­komt zijn grof­weg in drie cate­go­rie­ën te ver­de­len. Eén. Vrou­wen die zo stoer doen dat ze one of the guys wor­den. Twee. Vrou­wen die gewoon heel eer­lijk zijn over hoe graag ze wil­len neu­ken of pij­pen. Drie. Vrou­wen die op gro­tes­ke wij­ze in elkaar wor­den gesla­gen. Dat is al heel lang niet grap­pig meer, Quen­tin, dat is – voor een man met een plat­form als het uwe – rond­uit zie­ke­lijk. 

De twee­de vlek heet zat­te non­kel en gaat over geweld. Ik heb niet veel moei­te met geweld in films, mits func­ti­o­neel gebruikt. Boven­dien kan bruut geweld ook heel grap­pig zijn, zie bij­voor­beeld de manier waar­op John Travol­ta in Pulp Fic­ti­on per onge­luk ene Mar­vin om zeep helpt. Onver­wacht en bloe­de­rig, maar wat mij betreft ook heel lach­wek­kend. Geweld speelt een gro­te rol in het uni­ver­sum van Taran­ti­no, en dat ziet er vaak heel geslaagd uit. Maar even vaak slaat de regis­seur zijn met roes­ti­ge nagels ver­ste­vig­de plank hele­maal mis. Hij maakt dan – met geweld – een hel­der punt, en als ge dan zegt Okee Quen­tin, hel­der, ik snap uw punt, dan blijft hij onge­ge­neerd ver­der klop­pen. En dan lijkt zo’n sce­ne vol bruut en bloe­de­rig geweld opeens op de zoveel­ste grap van uw zat­te non­kel tij­dens een fami­lie­feest. Ge kent dat wel, zo’n lal­len­de dron­ke­lap die met veel bom­ba­rie een bele­gen mop uit de doe­ken doet en aan het eind ervan de poin­te pre­sen­teert als was het de meest ver­ras­sen­de plot­wen­ding ooit aller tij­den in het uni­ver­sum. En ter­wijl ge heel hard uw best doet om schaap­ach­tig te lachen met de dron­ken poin­te, stoot zat­te non­kel een keer of drie tegen uw schou­der, ter­wijl hij doet van hebt ge’m? hebt ge’m? snapt ge’m? wagagaha­ha, onder­wijl de zoge­naamd spec­ta­cu­lai­re poin­te enke­le malen her­ha­lend als­of ge het niet goed gehoord hebt. Zo zien de geweld­scè­nes van Taran­ti­no er vaak uit. Als een lal­len­de dron­ke­lap die pas tevre­den is als hij zijn voor­spel­ba­re clou zeven keer te veel in uw oor heeft mogen tuf­fen.

Don’t get me ver­keerd, ik geniet nog steeds van de films van Taran­ti­no. The Hate­ful Eight is een heer­lijk droog­ko­mi­sche dia­lo­gen­film, en Once upon a time enzo­voort is wat ver­haal betreft mis­schien wel zijn leuk­ste ooit. Maar mijn – jawel – voort­schrij­dend inzicht ver­an­dert mijn blik op de regis­seur. Hij is erg geta­len­teerd, maar hij is ook erg vrouw­on­vrien­de­lijk. En als punt­je bij het geweld­da­di­ge paal­tje komt, trekt hij net iets te vaak zijn vat met zat­te non­kels open. 

Of ge het daar nu mee eens zijt of niet, ik wens u voor het komen­de jaar veel gelijk­aar­di­ge voort­schrij­den­de shit toe. Ver­an­der van mening en geef toe dat ge het ver­keerd had. Hou op met vuur­werk, blus de bos­brand, en zeg nee tegen oor­log. En als ge dit jaar films gaat maken: maak films met vrou­wen die gewoon zich­zelf zijn in plaats van een hal­ve man, vrou­wen die ook iets anders wil­len dan neu­ken of pij­pen, en vrou­wen die niet in elkaar gesla­gen wor­den. 

Wat er ook gebeurt, ik wens u het aller­fok­king­bes­te.

Uw kapoen, Wan­nes.

De foto bij deze nieuw­jaars­brief heeft niks te maken met Taran­ti­no, en boven­dien is hij gemaakt in de herfst en niet in de win­ter. Maar hey, het is een bos dat niet in de fik staat en dat is al heel wat. Het is trou­wens een foto gescho­ten door © mijn lief en ver­der is alles vol­strekt en weer­ga­loos onbe­lang­rijk.

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *