De wereld aait door

Tv-programma’s komen, tv-programma’s gaan. Ook zon­der De Wereld Draait Door zal – jawel – de wereld dood­ge­moe­de­reerd ver­der tol­len. En alhoe­wel ik het gros van wat mijn kijk­buis te bie­den heeft een half uur na afloop alweer ver­ge­ten ben, heeft de talk­show van Mat­thijs een bij­zon­der pleks­ke in mijn hart. Graag wil ik bij deze een inge­ka­derd woord van dank schen­ken aan de beden­kers en makers van DWDD. Ik zal dat efkes uit­leg­gen.

In febru­a­ri 2005 leer­de ik mijn lief ken­nen. Ik wist toen nog niet dat ze behal­ve mijn lief ook mijn vrouw, mijn bes­te vriend, en mijn per­soon­lij­ke huis­mu­ze zou wor­den, maar er hing wel al het een en ander in de lucht. Die lucht kwam aan­ge­waaid uit Amster­dam, en op een ver­le­gen Vla­ming als ik maak­te die fris­se Noord-Hollandse wind een gro­te indruk. Ge moet weten dat ik toen – behal­ve een spo­ra­disch bezoek aan Low­lands – niet veel wist over onze Noor­der­bu­ren.

Het duur­de een tijd­je voor mijn lief besloot om de Amster­dam­se grach­ten in te rui­len voor de knul­li­ge mean­ders van de Dij­le en ze zich defi­ni­tief in mijn Vlaam­se aura ves­tig­de, maar in de aan­loop naar die beslis­sing gin­gen we vaak op city­trip in elkaars leven. Ik leer­de haar de Leu­ven­se heu­vels ken­nen, zij nam me mee door­heen – zo bleek – de mooi­ste stad van Euro­pa. En ik kreeg een stoom­cur­sus Neder­land. Ik deed mijn oog­klep­pen af en ik ver­ruim­de de bevoor­oor­deel­de blik op Hol­land waar­mee wij Vla­min­gen ons­zelf onbe­wust een rad voor ogen draai­en. Lang­zaam­aan werd ik een heel klein beet­je Neder­lan­der.

Tij­dens een van die city­trips, ergens in okto­ber 2005, werd de eer­ste afle­ve­ring van De Wereld Draait Door uit­ge­zon­den. Het was als­of Teleac voor mij per­soon­lijk een edu­ca­tief pro­gram­ma had bedacht. Gul­zig nam ik alles in me op. Met het hoofd van mijn lief op schoot keek ik naar de les­jes Neder­land­se kunst, muziek, lite­ra­tuur, sport en poli­tiek. Lie­fie, is het Ali­na of Hali­na? En wie is toch die caba­re­tier met dat helium-stemmetje? En heeft Jan Mul­der ooit zélf gevoet­bald? Jun­gle By Night, schrijf dat es op voor later. En wat die Dijks­hoorn doet, dat kan ik toch ook? Maar nu stil effe, De Tv Draait Door begint.

Dat is vijf­tien jaar gele­den. De wereld draai­de, en mijn lief aai­de. Steeds beter leer­de ik haar ken­nen, steeds beter zag ik waar ze van­daan kwam. Steeds meer ging ik van haar hou­den, steeds vaker zag ik – den­kend aan Hol­land – bre­de rivie­ren traag door onein­dig laag­land gaan. Lang­zaam maar zeker smol­ten Neder­land en Vlaan­de­ren in mijn hoofd in elkaar om een nieuw en rijk gevuld land­schap te vor­men. Mijn lief diri­geer­de voor een groot deel dat pro­ces, maar aan de zij­lijn zat meer dan eens Mat­thijs van Nieuw­kerk op het tafel­blad te rof­fe­len.

Dit is geen recen­sie van De Wereld Draait Door. Dit is een dank­woord. Een dank­woord voor het vijf­tien jaar lang vul­len van mijn hoofd en hart. Vóór ons ligt een wereld die er momen­teel vreem­der uit­ziet dan ooit tevo­ren. Een wereld zo stil en leeg dat het lijkt als­of hij inder­daad defi­ni­tief gestopt is met draai­en. Een wereld waar­in ik meer dan ooit van mijn lief ga hou­den, maar ook een wereld zon­der mijn favo­rie­te school­te­le­vi­sie. Ik heb – via Mat­thijs – veel over u geleerd, Neder­land. Ik heb u met veel lief­de in mijn hart geslo­ten. En al stopt de wereld nog hon­derd keer met draai­en, ze krij­gen u daar nooit meer uit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *