Sjarels

In de vroe­ge uren van mijn och­tend pas­seert er een gra­fieks­ke, geba­seerd op data van de dating­web­si­te OkCu­pid, met daar­in de gemid­del­de leef­tij­den van moge­lij­ke part­ners waar­toe man­nen en vrou­wen zich aan­ge­trok­ken voe­len. Bij vrou­wen gaan de cij­fers min of meer gelijk op. Twin­tig­ja­ri­ge vrou­wen val­len op twin­tig­ja­ri­ge man­nen, der­ti­gers val­len op der­ti­gers, enzo­voort. Aan de man­ne­lij­ke kant gebeurt er iets anders. Zowel der­ti­gers, veer­ti­gers als vijf­ti­gers ver­kie­zen een vrouw die jon­ger is dan vijf­en­twin­tig. Ik staar naar de cij­fers op mijn scherm, en ik denk wat is dit? Man­nen. Jon­gens. Heren, boys, mat­ties, chi­cos, her­ma­nos del mun­do, what the fly­ing fuck is dit?

(Bron & ©: The New York Times / Mona Cha­la­bi)

Is dit echt wat jul­lie wil­len? Is dit echt wat ge als vrij­ge­zel invult bij de vraag op wie ge valt? Dat ze voor­al jong moet zijn? Ik weet niet in hoe­ver­re ik de gege­vens van een dating­web­si­te mag door­trek­ken naar de rest van de samen­le­ving, maar laten we eer­lijk zijn: dit is een her­ken­baar beeld. Man­nen kun­nen pri­ma ver­ou­de­ren zon­der de angst niet meer begeerd te wor­den, maar vrou­wen wor­den best niet al te oud. Of althans niet zicht­baar oud, want van zodra ze niet meer beant­woor­den aan gang­ba­re schoon­heids­ide­a­len, dan wor­den ze sim­pel­weg afge­schre­ven.

Het gra­fieks­ke houdt mij bezig en ik stel een resem vra­gen op Twit­ter. Jon­gens, wat is hier aan de hand? Is dit het klas­sie­ke gezwans van boys will be boys en zo zijn man­nen nu een­maal? Wat zit hier­ach­ter? Waar­om gedra­gen wij ons als pubers? Waar­om doen we als­of jong zijn het sum­mum van aan­trek­kings­kracht is? Waar­om wil­len wij dat vrou­wen ons aan­trek­ke­lijk blij­ven vin­den tot we dood neer­val­len, maar zijn we daar zelf – naar vrou­wen toe – niet toe bereid?

En ik krijg ant­woor­den op mijn vra­gen. Ant­woor­den van – tadaa – man­nen. Ja Wan­nes dat is evo­lu­tie hier en bio­lo­gie gin­der en man­nen zijn lan­ger vrucht­baar en vrou­wen heb­ben na hun vijf­en­twin­tig­ste geen eier­stok­ken meer en bla­bla­bla. Maar sja­rels, dat is toch geen seri­eus ant­woord? Als­of dat van de pot geruk­te schoon­heids­ide­aal niet ook heel erg cul­tu­reel bepaald is? Als­of gij na uw veer­tig­ste nog even viriel en vrucht­baar zijt als toen ge vijf­en­twin­tig waart. Ziet ge dan niet waar ge mee bezig zijt? Wacht, ik zal het voor u samen­vat­ten.

Vrouw zijn is aarts­moei­lijk. Van jongs af aan wor­den vrou­wen geïn­doc­tri­neerd. Dat ze mooi moe­ten zijn. Dat ze er ver­zorgd moe­ten uit­zien, dat ze op hun lijn en hun gewicht moe­ten let­ten, dat ze moe­ten glim­la­chen, en dat ze moe­ten oppas­sen voor vreem­de man­nen en oneer­ba­re voor­stel­len. Maar voor­al, dat ze bij voor­keur niet ouder mogen wor­den. En man­nen? Die hoe­ven zich van al die ver­wach­tin­gen geen fuck aan te trek­ken, meer nog, man­nen wor­den zoge­zegd alleen maar knap­per naar­ma­te ze ouder wor­den. En onder­tus­sen laten ze – op hun stroop­tocht langs dating­web­si­tes – een gigan­tisch poten­ti­eel lig­gen van prach­ti­ge, intel­li­gen­te, sexy, door het leven gete­ken­de vrou­wen vol ver­ha­len en wijs­heid en humor waar een vijf­en­twin­tig­ja­ri­ge niet aan kan tip­pen. Vrou­wen die wel­is­waar ouder wor­den, maar net daar­om ook mooi­er, inte­res­san­ter, rij­per, die­per, war­mer, rela­ti­ve­ren­der, tole­ran­ter. Net zoals gij ouder wordt, sja­rel. Ouder en rij­per en war­mer en mooi­er.

Ge moogt mij niet ver­keerd begrij­pen. Lief­de is een heel raar beest, en in de grond kun­nen leef­tijds­ver­schil­len of sek­su­e­le voor­keu­ren mij gesto­len wor­den. Maar de vraag ‘Op wie valt gij eigen­lijk?’ is geen kwes­tie van per­soon­lij­ke smaak of voor­keur. Het is een vraag naar cul­tu­reel vast­ge­leg­de ide­a­len. En uw lief­des­le­ven heeft schijt aan ide­a­len.

Maar bon, ik zit hier nu toch, ik doe een poging. Als ge aan mij vraagt ’Wan­nes op wie valt ge eigen­lijk?’ Dan zal ik u het vol­gen­de zeg­gen. Ik val op iemand die zot genoeg is om mij – als man – door het leven te lood­sen. Iemand die mij aan mijn oren trekt, tegen mijn kont stampt en als het nodig is met het ser­vies begint te smij­ten. Iemand die mijn patri­ar­cha­le pri­vi­le­ges bij elkaar pakt en ze bui­ten­zet als de vuil­kar komt. Iemand die mij doet lachen, iemand die mij doet hui­len, iemand die dun­ner wordt, of juist dik­ker, gro­ter, klei­ner, zach­ter, lelij­ker, mooi­er, war­mer, rij­per, tra­ger. Iemand die ouder wordt, net als ik.


PS: Ik druk­te mijn ver­ont­waar­di­ging over het gra­fieks­ke in kwes­tie in eer­ste instan­tie uit in een twit­ter­draad­je, dat ver­vol­gens werd opge­pikt door Sofie Lemai­re. Waar­na ik op Radio 1 mijn column mocht voor­le­zen:


PPS Upda­te 18/09: ☕😭 PPS: SOMMIGE MANNEN ZIJN ZO FRAGIEL ALS EEN THEEKOPJE, dat wilt ge niet weten. Over de reac­ties van voor­na­me­lijk man­nen op mijn eer­ste twit­ter­draad­je schreef ik een twee­de draad. Hier de samen­vat­ting: Sja­rels (adden­dum).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *