Tegeltuinangstdromen

We zak­ken uit­ge­put onder­uit in de zetel. Ander­half uur lang onder­gin­gen we een webi­nar van Ver­e­ni­ging Eigen Huis over het zoe­ken en kopen van een woning en wat daar alle­maal bij komt kij­ken. Ik dui­zel. Sinds we beslo­ten om naar Neder­land te ver­hui­zen, is er een wereld van ken­nis en infor­ma­tie open­ge­gaan. Over­drachts­be­las­ting, kadas­ter­kos­ten, roe­ren­de zaken, finan­cie­rings­voor­be­houd, krimp­ge­bie­den, aard­be­vings­ri­si­co, annu­ï­tei­ten­hy­po­theek, garan­tie­voor­waar­den, eind­wo­ning, heu­vel­rug, Stap­horst. Nee, lief­ste Funda-algoritme, we wil­len niet naar Stap­horst.

Maartje legt haar vol­ge­schre­ven noti­tie­blok ter­zij­de en vraagt of ik screenshots heb gemaakt. Ik knik en zucht. Wat is alles goed gere­geld in Neder­land, con­clu­deer ik. Voor de infor­ma­tie die ik in het afge­lo­pen ander­half uur – net­jes opge­lijst, hel­der uit­ge­legd, voor­zien van voor­beel­den – voor­ge­scho­teld kreeg, zou ik in Bel­gië uren­lang in het rond moe­ten goe­ge­len, ik zou zes­en­t­wont­jusp loket­ten en over­heids­dien­sten moe­ten mai­len maar wel­licht bel­len, en dan nog zou ik me zit­ten afvra­gen of het dit of dat obscu­re docu­ment is waar de bank naar zal vra­gen. En dan heb ik het nog niet over de vraag hoe we in gods­naam aan de weet komen of dat mooi ogen­de pand in Gel­dena­ken waar­van op Immo­web drie wazi­ge foto’s te zien zijn – een­tje op zijn kant – ver­warmd wordt met mazout of met een ille­ga­le jene­ver­sto­ke­rij. Op Fun­da vind ik bij elk huis meer tekst en beeld dan in De Gro­te Bos­at­las. Lief lief Bel­gen­land, ik hou van u tot diep in mijn scro­tum maar asjeme-fucking-nou wat is Neder­land een heer­lijk geor­den­de ver­a­de­ming.

We weten nog niet pre­cies waar we wil­len wonen. Ons bud­get heeft gren­zen, de bestem­min­gen ook. Geluk­kig is Neder­land groot. De Rand­stad is uit­ge­slo­ten, de bos­sen van Bra­bant ook. Rond Zut­phen, naast de Velu­we en in Ensche­de zijn opties als we vre­de nemen met klei­ne kamers en dito opper­vlak­te. Lage­re prij­zen en gro­te tui­nen vin­den we in Dren­the en Fries­land. Als we kie­zen voor onge­stoord en afge­le­gen, dan komt de wad­den­zee dich­ter­bij. En als we echt gevaar­lijk goed­koop wil­len wonen, zijn er hui­zen zat in Gro­nin­gen. De bar­sten in de muren en de occa­si­o­ne­le Har­lem Sha­ke moet ge er dan wel bij­ne­men.

Deze ver­ken­nings­fa­se is ener­ve­rend. Ik heb nacht­mer­ries over tegel­tui­nen en de Rij­den­de Rech­ter, en de voor­lo­pi­ge onze­ker­heid over loca­tie is ter­gend. Daar staat tegen­over dat dit ook een fase is van fan­ta­se­ren en dro­men. Wat denk­oe­fe­nin­gen betreft, is alles toe­ge­staan. Zo heb ik alvast lami­naat gelegd in een door­zon­wo­ning in Hen­ge­lo, heb ik een schut­ting geplaatst in Die­ren en een rij­tje mei­doorns in Apel­doorn. Ik heb een ter­ras opge­bro­ken en de tegels ver­kocht in Ensche­de en ik ben in Stads­ka­naal aan de buren gaan vra­gen waar­om er opge­rol­de prik­kel­draad op hun plat dak ligt. In een dorp­je waar­van ik de naam ben ver­ge­ten heb ik hele rare vlek­ken uit het tapijt gepoetst en in Oost­don­ge­ra­deel heb ik een zwem­bad opge­zet in een boom­gaard. In Leer­dam heb ik een water­to­ren roze geschil­derd, in Emmen heb ik aan de zon gevraagd of ze voort­aan in het Noor­den zou wil­len opko­men en bij Deven­ter heb ik de A1 een paar kilo­me­ter in een ande­re rich­ting gelegd.

De nabije toe­komst is een wazig en ondoor­zich­tig moe­ras van bureau­cra­tie en badkamerfoto’s, maar in mijn hoofd is alles gren­ze­loos. Ik woon dan nog niet hele­maal in Neder­land, Neder­land woont steeds meer in mij.

4 reacties

  1. Wim Buedts schreef:

    Ik kan er van­uit mijn Amster­dam­se stek over mee­spre­ken. Al bij­na 20 jaar gele­den naar NL ver­huisd, maar nog steeds ver­baasd, blij, geïr­ri­teerd dat hier alles (goed) gere­geld is, en nooit gedacht dat het cul­tuur­ver­schil zo groot is. Maar daar ben je met je NL part­ner goed op voor­be­reid. Godspeed zou ik zo zeg­gen.

  2. Janneke schreef:

    En toch kan je, als je er mid­den­in zit, soms ook door het bos de bomen niet meer goed zien in dit land met onein­dig, ken­ne­lijk wel goed geor­ga­ni­seer­de, maar in mijn ogen te veel en te bureau­cra­ti­sche rege­lin­gen. Kan ook aan mijn hoofd lig­gen.

  3. Wannes Daemen schreef:

    Oh maar dat kan ik me heel goed voor­stel­len. Bureau­cra­tie is han­dig, maar vaak ook stroef. En sowie­so: trop is altijd teveel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *