Wannes Daemen • Grafisch Designer • Schrijver

Mijn vriend Kennedy Mobutu

Mijn vriend Kennedy Mobutu

Ieder­een krijgt wel eens een mail in de inbox van één of ande­re afstam­me­ling of wedu­we van één of ande­re afri­kaan­se rij­ke stin­kerd die drin­gend één of ander gie-gan-ties bedrag via een euro­pe­se reke­ning wil doors­jas­sen om aller­lei tak­sen of belas­tin­gen te ont­dui­ken.

Tuinieren

Net op dat moment kwam geluk­kig Piet Huy­sen­truyt langs, die in een ver ver­le­den nog voor die­ren­arts had gestu­deerd.

Veertig rovers

Van­zelf­spre­kend dient het lief­des­spel opge­fleurd te wor­den met beko­ren­de woor­den en zin­nen­prik­ke­len­de zin­sne­des aller­han­de. U kan het waar­schijn­lijk zelf ook wel zo gek beden­ken.

Ondicht

Een rock­groep is geen kwan­sel­duif but I love drum and bass

I see naked people

Ik zag een buik en een rug die even hard bloos­den als de wan­gen van hun eige­naar. Ik zag benen die ein­de­loos leken en armen die een vracht­wa­gen kon­den tor­sen.

Everyone’s a winer baby

Ter infor­ma­tie, deze mails wor­den niet beant­woord door een redac­tie­lid, maar door een per­soon die hier­mee full-time bezig is.

Sleeën (02)

Je stap­te van de trein. Ik had op het per­ron op je staan wach­ten ter­wijl ik de tijd als stroop langs me heen voel­de glij­den.

Aankondiging

The­a­ter Dete­rug­keer stelt voor: Zon­der muze gaat het niet.

Benny

Het is me de laat­ste tijd opge­val­len dat de bank­au­to­ma­ten van KBC uit­ge­rust zijn met een vro­lij­ke en ver­strooi­en­de ani­ma­tie in de vorm van een leven­de bank­kaart – lachend gezicht­je, arm­pjes en been­tjes – die de gebrui­ker bege­leidt tij­dens mura­le trans­ac­ties.

Mijn vriend Lama (1)

Ik ben ver­re fami­lie van de Dalai Lama. Mijn over­groot­va­der heeft ooit een slip­per­tje gemaakt op een zomer­se kermis-avond met de Tibe­t­aan­se nicht van zijn buur­vrouw.

Survival

Ik her­in­ner me iets. Wij woon­den vroe­ger op een boer­de­rij in een onoog­lijk klein stront­ge­hucht waar de buur­vrou­wen rod­del­den en de var­kens jank­ten.

Lente

Gij zijt in het echt nog veel scho­ner dan in de boek­skes

Associatiestroom-voorziening

Toen ik van­och­tend over mijn beek­je stap­te er een eek­hoorn­tje in draf over de brug der zuch­ten is niet altijd een teken van ver­ve­ling …

En u? (009)

Wel­ke vraag zou u nooit wil­len beant­woor­den?

Liefste (014)

Deze keer deed ik het met een savooi, een nier­di­a­ly­se en ver­don­ke­re­ma­nen.

P.I.S. (Pfaff In Space)

Van­uit het klei­ne ron­de raam­pje van zijn cap­su­le – de Aliplast Chal­len­ger – keek Jean-Marie Pfaff neer op de aar­de. Zijn zelf­ge­maak­te raket had zonet onze damp­kring ver­la­ten en de klei­ne groe­ne pla­neet werd klei­ner en klei­ner.